Cocaine blues

Beste lezer,

In mijn vorige post hanteerde ik misschien verkeerdelijk het adagium ‘less is more’, en dat wil ik nu goedmaken. Maar, beste lezer, verwacht niet dagelijks een lijvig epistel waarin ik de grote en kleine dingen die me bezighouden met jullie deel. Het plan is om af en toe mijn gedachten en emoties, de ene al waardevoller dan de andere, met u te delen. Af en toe wil ik ook gewoon mijn gal spuien waarbij u als therapeut zal fungeren en deze blog als gemakkelijke fauteuil.

Maar laat me van bij het begin open kaart met u spelen. Ik heb me vreselijk verveeld de voorbije dagen, en deze avond had ik er genoeg van. De drie maanden vakantie zitten er bijna op, en die laatste week weiger ik in ledigheid te door te brengen. Het eerste luik van mijn grote plan om de komende dagen mijn tijd zinvol(ler) te besteden, was het creëren van deze blog. Of ik mijn tijd hier werkelijk zinvol zal besteden, daar kan u best uw bedenkingen bij hebben. Ik heb die namelijk ook.

Nu moet u me even excuseren, want ik ga een sigaret opsteken. U denkt misschien ‘wat vreemd, moet-ie daarvoor zijn computer verlaten?’. Wel ja, ik woon in Gent en heb uitzicht op de schitterende Sint-Pieterskerk, en ik rook bij voorkeur uit mijn ruit hangend met de blik op de kerk en de hemel erboven gericht. Maar goed, laat ik mijn woorden nu vooral in daden omzetten. We zien elkaar hopelijk in de volgende paragraaf terug.

Wanneer u denkt op een typische rokersblog aanbeland te zijn (ik heb er geen idee van of die daadwerkelijk bestaan), dan bent u verkeerd. Het is namelijk de bedoeling dat ik binnenkort ex-roker, of liever, niet-roker zal zijn. Een mooi voornemen, ik weet het. Of ik daadwerkelijk de moed zal opbrengen en vooral karakter zal tonen om de sigaret voor eens en voor altijd uit mijn leven te bannen, is hoogst onzeker. Maar ik leef in de overtuiging dat het mogelijk moet zijn. Helaas is het een verschrikkelijke verslaving en ben ik na een nieuwe stoppoging in een zwak moment al te vaak een mak en gewillig slachtoffer van moeder Nicotine. Een beetje zoals Hugo Claus eigenlijk, ook die heeft zijn hele leven stoppend/hervallend doorgebracht. Ik ben dus in goed gezelschap. Maar dat is een magere troost, want ik koop er geen schone longen of een stalen conditie voor. Daarom dus moet ik er binnenkort maar eens korte metten mee maken. Schitterende uitdrukking trouwens, die ‘korte metten’. Geen idee of het AN is, maar doet dat er hier eigenlijk toe.

Ziezo, mijn computer vertelt me dat ik bijna de kaap van de 450 woorden overschreden heb, en dat is voor mij het sein om een punt achter dit stukje te zetten en een moussaka van de Spar in de microgolf te schuiven. Na het eten schrijf ik een stukje over mijn liefde voor Queen en de muziek de ze gemaakt hebben. Tot zo!

Knuffels,
Mercutio