the long and winding road

Donderdagnacht, en ik heb geen zin om tussen de lakens te kruipen. In de Amber, het stamcafé van de filologen, viel er niet veel te beleven. Daarom heb ik vroeg de vertrouwde rommeligheid van mijn kot opgezocht. Hier zit ik dan, in het donker, met op de achtergrond de harde beats van de vermaarde maar marginale Overpoortstraat. Ik steek gauw enkele kaarsjes aan, en leg de Beatles op. Kwestie van het wat gezellig te maken voor ik verder schrijf aan wat ik binnen enkele paragrafen trots mijn pennevrucht zal noemen.

Paniek. Ik vind mijn aansteker niet, en bedenk net dat-ie in mijn pennenzak zit. Die steekt dan weer in mijn sporttas die ik vergeten heb op de trappen van de Blandijn, grenzend aan de Amber. Ik bel snel naar Jonas die mijn tas ziet staan. Ondertussen besef ik hoeveel geluk ik wel niet heb, want ook mijn portefeuille met Visa zit erin. Jonas belooft de tas mee te nemen en ze morgen in 'de kelder' te stallen waar ik ze kan ophalen. Ik veeg het angstzweet van mijn voorhoofd en ga opnieuw achter mijn scherm zitten.

Geen kaarsjes dus, maar wel een melancholische Paul McCartney die over the long and winding road that leads to your door zingt. Het troost me enigszins. Over the Beatles moet ik hier binnenkort ook eens een stukje schrijven, denk ik. Nu zal het evenwel over the Balls gaan. Qué?! denkt u nu misschien. Wel, hou dan op met denken en lees vooral verder. The Balls, of voluit Great Balls of Fire; is een Gentse minivoetbalclub waarvan ik speler en voorzitter (in volgorde van belangrijkheid) ben. We zijn aan ons derde seizoen bezig in de derde reeks van de kerncompetitie 'Gent-De Pinte'. Na 4 speeldagen staan we alleen op kop met een knappe 12 op 12. We scoorden 60 doelpunten in 4 wedstrijden, terwijl we er maar 9 binnenkregen. Voor meer cijfers en interessante en nutteloze weetjes verwijs ik u graag door naar www.greatballsoffire.be.

Dit jaar mikken we op de promotie naar de tweede reeks. In concreto betekent dit dat we ofwel kampioen of vice-kampioen moeten worden, want enkel de eerste twee uit een reeks promoveren. Indien we op de beslissende momenten de drie punten pakken, niet te veel geplaagd worden door blessurelast en een beetje geluk hebben, zouden we in ons opzet moeten slagen. Het is gewoon tijd voor een volgende, hogere sportieve stap in ons bestaan. Ik hoop dat dit niet al te verwaand klinkt. Zo is het ook niet bedoeld. Hoewel het sportieve aspect voor de ploeg erg belangrijk is (winnen is gewoon leuk), blijven we in de eerste plaats een bende vrienden die in het wekelijkse voetbaltreffen een mooi excuus vindt om elkaar te zien en een pintje te drinken. Deze zin klinkt trouwens veel te volks. Maar dat wijt ik aan het nachtelijke uur (en ook wat aan Elton John die the Beatles vervangen heeft).

Genegen maar vooral elitaire groeten,
Knight at the Opera