
Goed beste lezer, zoals ik beloofde net voor de verrukkelijke moussaka is het nu tijd voor Queen. Het is misschien ongewoon dat een gezonde, jonge heteroseksueel dweept met een groep aangevoerd door de grootste nicht aller tijden: Freddie Mercury. Laat ik u daarom kort mijn verhaal vertellen.
Ik was twaalf en hoewel ik verre van ongelukkig was, had ik na enkele weinig rimpelloze jaren nood aan wat ik omschrijf als positieve imput. Net als zovelen was ik een onvoorwaardelijke fan van de film Highlander en de serie die daarvan gemaakt is. De soundtrack van de film was geschreven door Queen, voor mij toen nobele onbekenden. De eerste Highlander-film verscheen in mijn geboortejaar 1986. De plaat die Queen voor de prent schreef kent het publiek ongetwijfeld als A kind of Magic, met daarop onder andere het poppy Kind of magic, het bitterzoete Who wants to live forever en het ruige Princes of the universe dat trouwens jarenlang als begintune van de serie werd gebruikt. Highlander was met een straatlengte voorsprong mijn favoriete jeugdfilm, onder meer omdat de soundtrack me ongewoon diep ontroerde. Op een van mijn eerste uitjes alleen in de stad bezocht ik een muziekwinkel en ging er op zoek naar een plaat van Queen. Niet goed wetende welk album te kopen, nam ik het zekere voor het onzekere en koos voor het eerste (van drie) Greatest Hits album. Eenmaal thuis was ik in de wolken. Zo’n schitterende, grootse rock had ik nog nooit gehoord. Duizenden keren liet ik thuis Bohemian rhapsody, Killer queen, Don’t stop me now, Somebody to love en vele andere door de luidsprekers knallen. Mijn gezinsleden hebben door die jarenlange overdosis een ware Queen-aversie ontwikkeld die ze nooit echt kwijtgespeeld zijn, behalve mijn jongere broer dan, die zoveel bombast stiekem wel kon appreciëren.
Doorheen mijn puberteit bleef de nood aan positieve imput hoog, en die vond ik in het machtige gitaarwerk en de resem indrukwekkende toonladders die Queen’s liedjes zo kenmerken. Ik kocht doorheen de jaren al hun platen (een twintigtal) en hun
vitalistische muziek entte zich als het ware op mijn genen. Wat er ook moge gebeuren, mijn diepe liefde voor Queen raak ik nooit kwijt, alleen al uit dankbaarheid voor al het moois dat Freddie Mercury en de zijnen me gegeven hebben. Ik word nog steeds helemaal warm vanbinnen bij het horen van Mercury’s fluwelen stem of het unieke gitaargeluid van Brian May’s Red Special, want zo heet de gitaar die hij trouwens als late tiener zelf in elkaar knutselde bij gebrek aan geld om zich een duur exemplaar aan te schaffen.
vitalistische muziek entte zich als het ware op mijn genen. Wat er ook moge gebeuren, mijn diepe liefde voor Queen raak ik nooit kwijt, alleen al uit dankbaarheid voor al het moois dat Freddie Mercury en de zijnen me gegeven hebben. Ik word nog steeds helemaal warm vanbinnen bij het horen van Mercury’s fluwelen stem of het unieke gitaargeluid van Brian May’s Red Special, want zo heet de gitaar die hij trouwens als late tiener zelf in elkaar knutselde bij gebrek aan geld om zich een duur exemplaar aan te schaffen.Vanaf mijn zestiende ging ik me dankzij de televisie en het internet dieper verdiepen in de Queen-materie. Ik bekeek talloze optredens, interviews en documentaires. In mijn kamer hing ik posters van Freddie Mercury op en ik las alle boeken over Queen die er in Gent en omstreken te krijgen waren. Mijn gewone voorliefde werd een obsessie. Ik wist werkelijk alles over Queen, inclusief absurde details over de privé-levens van de groepsleden (zo kan je me gerust naar de namen van Freddie Mercury’s katten vragen, of naar de reden waarom dit of dat nummer een b-kantje is geworden of uiteindelijk op die plaat ipv op de andere terecht is gekomen).
Ondertussen heb ik een erg brede muzieksmaak ontwikkeld. Een leven zonder muziek op de achtergrond lijkt me gewoon ondenkbaar. Echt vaak luister ik niet meer naar Queen. Hoogstens één keer per maand leg ik nog eens een plaat van hen op. But it still sends shivers down my spine…
Hieronder geef ik jullie enkele leuke links naar live Queen-filmpjes op Youtube mee. Zoals je zal zien zijn het niet altijd de grootste hits, maar stuk voor stuk zijn het parels.
Dit zijn alvast twee liedjes uit het midden van de jaren '70. Nooit singles geweest, laat staan hits. maar Freddie brengt ze indrukwekkend, alleen achter zijn piano.
Take my breath away (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=yILTa34FYR8 (tmba)
My melancholy blues (News of the World, 1977)
http://nl.youtube.com/watch?v=GEvtutZc2eE (mmb)
Hier is Bohemian Rhapsody en het indrukwekkend Radio Ga Ga tijdens Live Aid, en het rockende Tie your mother down gefilmd in het Wembleystadion tijdens hun laatste tournee ('86) :
Queen @ Live Aid ('85)
http://nl.youtube.com/watch?v=4FNoIDgNE6o
Tie your mother down (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=oTrNXcurSyE
Hieronder geef ik jullie enkele leuke links naar live Queen-filmpjes op Youtube mee. Zoals je zal zien zijn het niet altijd de grootste hits, maar stuk voor stuk zijn het parels.
Dit zijn alvast twee liedjes uit het midden van de jaren '70. Nooit singles geweest, laat staan hits. maar Freddie brengt ze indrukwekkend, alleen achter zijn piano.
Take my breath away (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=yILTa34FYR8 (tmba)
My melancholy blues (News of the World, 1977)
http://nl.youtube.com/watch?v=GEvtutZc2eE (mmb)
Hier is Bohemian Rhapsody en het indrukwekkend Radio Ga Ga tijdens Live Aid, en het rockende Tie your mother down gefilmd in het Wembleystadion tijdens hun laatste tournee ('86) :
Queen @ Live Aid ('85)
http://nl.youtube.com/watch?v=4FNoIDgNE6o
Tie your mother down (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=oTrNXcurSyE

No comments:
Post a Comment