love in vain

Zoals beloofd kom ik met nieuwe verslagjes over de films die ik de afgelopen dagen gezien heb.

EL OTRO (6/10): Een Argentijnse veertiger moet er even uit. Ergens te lande overdenkt hij zijn leven, ondertussen het pad van anderen kruisend. Het obligate vreemdgaan kon niet ontbreken. Maar aan het eind keert hij terug naar zijn zwangere vrouw. All's well that ends well. Deze film had z'n goede en slechte momenten en krijgt een voldoende.

DOG HEAD (5/10): Het hoofdpersonage in deze Spaanse film heeft enkele 'défauts' die hem beletten een normaal leven te leiden. Toevallig komt hij in Madrid terecht waar hij verliefd wordt, vriendschap sluit met een oude heer en bijna verkracht wordt door een oude vrijster. De enkele knappe scènes kunnen deze film echter niet optillen uit de middelmatigheid, daarom krijgt hij dan ook een 5.

CONTRE TOUT ESPERANCE (4/10): Het programmaboekje heeft me misleid. Deze film kondigde zich aan als een spannende, psychologische thriller. Niks was minder maar, het scenario was nogal dunnetjes en weinig verrassend. De goede acteerprestaties konden helaas niet verhinderen dat deze film amper een 4 krijgt. Had de regisseur 20 extra minuten beeld weggeknipt, was-ie echter wél geslaagd.

FERIEN (6/10): Het lijkt wel alsof ik de laatste dagen hooguit 'aardige' films gezien heb. Daar is helaas iets van aan. 'Ferien' stond niet op mijn festivalprogramma, maar omdat Griet van de Steene (zie onder) de dubbing van deze Duitse prent verzorgde, kon ik niet afwezig blijven. Laten we het er op houden dat het dubben beter was dan de film zelf.

SLEUTH (9.5/10): Tot dusver de beste film die ik op dit filmfestival gezien heb. Deze remake van een film uit '72 (op zijn beurt gebaseerd op een toneelstuk) werd geregisseerd door Kenneth Branagh terwijl Harold Pinter de 'screenplay' leverde (toch moet dit je niet tegenhouden om te gaan kijken, John Verhaest). Het verhaal is origineel en zit goed in elkaar, de dialogen sterk, de acteerprestaties zo mogelijk nog sterker. Enfin, ik ga er niet lyrisch over worden, ga gewoon kijken. Het is de moeite waard.

GERONIMO (9/10): Mijn tweede Walter Hill-film krijgt eveneens een negen. The Long Riders vertelt aan de hand van 'la petite histoire' een stukje Amerikaanse geschiedenis, deze film over de beroemdste Apache-indiaan doet hetzelfde. Aangrijpend, beklijvend, eerlijk en bovenal wondermooi. Ik ben een Hill-fan geworden.