Through my cunt you see my soul (Pia Fraus – Vrijages)
Sinds enige tijd ben ik een bescheiden fan van erotische literatuur. Daar hoeft u zich niet heel veel bij voor te stellen, lezer. Ik heb – helaas - geen boekenschap vol staan met ‘vieze boekskes’, laat staan een heuse feminatheek zoals L.P. Boon. Maar toch, ergens in mijn boekenkast pronkt ‘Mieke Maaikes obscene jeugd’ fier tussen het tweedelige ‘Niemands meester, niemands knecht’ van Johan Anthierens en ‘De Metsiers’. Verderop, naast Bordewijks ‘Karakter’, vind ik ‘Eros en de eenzame man’ terug. Terwijl ik dit schrijf maak ik me de bedenking dat ik deze twee Boon-boeken maar eens bij elkaar moet zetten. Voorlopig zijn de enige boeken van eenzelfde auteur die ik bij elkaar zet die van Connie Palmen. Elke boekenkast heeft eigen regels, niet? Maar goed, ik speur verder op zoek naar boeken waarin onverbloemd over seks en fantasie gekout wordt. Helemaal bovenaan in de kast, verscholen naast het droge – zeg maar saaie - ‘Brief aan Boudewijn’ vind ik ‘Het seksuele leven van Catherine M.’ en ‘Hoeren’ van Ischa Meijer terug. Het laatste boekje is misschien niet het meest erotische van de hoop, maar wel erg amusant herinner ik mij. Zeker lezen als je de kans ertoe krijgt.
Aan al deze boeken heb ik erg veel plezier beleefd. Toen ik luttele weken geleden ergens in een boekenwinkel op ‘Vrijages’ van een zekere Pia Fraus stootte, besloot ik dan ook het boek te kopen. Helaas oogde het boekomslag erg schreeuwerig, en even zei de elitaire germanist in mij het boek te laten liggen en beter op zoek te gaan naar de nieuwe Coetzee. Maar omdat de elitaire germanist in mij niet altijd zijn zin krijgt, gaf ik Pia Fraus voorrang op Coetzee. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het motto van het boek (tevens de titel van dit stukje) me finaal over de streep trok het boek een kans te geven.
De naam Pia Fraus klonk me volkomen onbekend in de oren. Google leerde me gelukkig gauw dat ‘Pia Fraus’ Latijn is voor ‘leugentje om bestwil’ en dus een pseudoniem. Hoe de auteur echt heet, is blijkbaar een goed bewaard geheim, evenals zijn of haar geslacht.
‘Vrijages’ bestaat uit een resem kortverhalen waarin een erg zelfverzekerde ik-figuur het bed deelt met kerels en vooral meiden van allerlei plumage. De ik-figuur is een vrouw, hoewel dat niet altijd even duidelijk is. Pia Fraus is bewust erg dubbelzinnig over haar ik-figuur, wat veeleer grappig dan verwarrend is. Gelukkig is het boek niet enkel grappig, het is ook wat het moet zijn: onversneden erotiek. Elk kortverhaal heeft zijn eigen ritmiek en tempo. Nu eens lees je een tergend traag en plagerig verhaal, dan weer swingt het langs alle kanten, komt de ik-figuur vingers te kort en wordt er schreeuwend klaargekomen dat het een lieve lust is. Het enige dat de verhalen met elkaar gemeen hebben is dat ze origineel en erg goed geschreven zijn en je nieuwsgierig maken naar het volgende verhaal.
Omdat ik enigszins lovend ben over ‘Vrijages’ vraagt u zich misschien af hoe het boek zich verhoudt tot enkele van de hierboven aangehaalde kleppers. Wel nu, ik zou ‘Vrijages’ niet meteen op hetzelfde niveau plaatsen van Boons erotische meesterwerkjes. Boons erotische literatuur is meer dan een bundeling lekker lezende erotische verhaaltjes. ‘Mieke Maaike’ bijvoorbeeld is een geniaal boek, op alle mogelijke manieren. En gedurfder. Hoewel je natuurlijk kan opwerpen dat als een boek vandaag op Boons manier gedurfd is, het gauw uit de rekken gehaald zou worden vanwege de pedofiele handelingen die erin beschreven worden. Conclusie: ‘Vrijages’ zeker lezen, al was het maar als een eigentijdse opwarmer voor het zwaardere werk van bv. Boon.
No comments:
Post a Comment