Q

Een boompje

2008-08-15T10:50:00.000-07:00

Het is augustus en er valt geen bal te beleven in mijn stad. Niet goed wetende wat aan te vangen met mijn avond, besluit ik hier heel kort even een boompje op te zetten over de five o'clock shadow van Freek Braekman, de nieuwslezer van de VRT. Die kerel is bekwaam hoor, maar hij mag zich wel eens scheren voor-ie het journaal presenteert. Noem me nu maar bekrompen, kleinburgerlijk en intolerant - het moest me gewoon even van het hart.

De man die zijn haar op at

2008-08-06T07:47:00.001-07:00

En net wanneer je denkt 'nu is het wel helemaal afgelopen met dat gezeik op deze tamme blog', dan doet ie het toch weer! Ja hoor, ik lap het hem nog eens, ik geef nog eens van jetje, ik haal de koe nog eens van stal, ik geef er nog eens een lap op, ik laat me nog eens goed gaan, ik ga tot de actie over kijk niet achterom maar ook niet vooruit en doe gewoon wat ik moet doen, namelijk hier wat therapeutisch lullen.

een blinde ziet meer. dat wil ik 'efkes stelle'. de eerste blinde die ik tegenkom en die ik dit probeer wijs te maken geeft me een hengst voor m'n hersens, en gelijk heeft de arme man. wat is me dat toch voor een gezeik 'een blinde ziet meer'? een blinde ziet geen steek. geen bal, geen reet, geen zak, geen ruk. zo kan ik wel even doorgaan. vieze woorden, dat heb ik altijd leuk gevonden, en met mij vele vrienden. vetzakskes.

ze zijn wel ok hoor, die vrienden. vooral die mannen uit zwijnaarde zijn wat ze in een volks register al eens 'niet te schatten' noemen. ja hoor, met hen altijd een verrassing.

maar goed, ik ga door. mijn creatieve sappen druppen van mijn bureaustoel, op de grond, ik zal weer mogen dweilen straks. gelukkig doe ik dat graag.

ik laat je weer
ik ga wat nuttigers doen dan hier wat te reutelen
het was nochtans aangenaam
het deed deugd

denk eraan: het is niet omdat ik eruit zie als een blinde dat ik doof ben, ja maar..

En dat ie mag smaken

2008-08-06T07:38:00.001-07:00

dag lieve vrienden

het is schandelijk lang geleden dat ik hier nog wat geschreven heb. ongetwijfeld heeft iedereen afgehaakt, dus waarom schrijf ik dit nog? but then again, heeft een auteur wel een publiek nodig? natuurlijk, en zeker ik met mijn lichte neigingen tot exhibitionisme. wat een gruwelijke zin. maar niemand leest dit, dus wat geef ik erom.

goed, ik ga kort wat vertellen, erg kort. ik ben afgestudeerd, een maand door italie gerezen (zeg je dit? natuurlijk niet)(gereisd uiteraard)(en dat is dan germanist)(mijn hol)(ja, ook mijn hol is germanist). een deense vriendin. een bottelaarse vriend en nog wat volk uit zwijnaarde. ja, dat zal het zowat zijn. tijd voor iets anders? goed goed. tot nooit meer stomme blog!

Hey ho, let's go buffalo

2008-05-17T14:01:00.000-07:00

Morgen is het zover lieve vrienden, dan wordt de finale van de Beker van België gespeeld waarin AA Gent de handschoen opneemt tegen RSC Anderlecht. Zoals zovelen zak ik morgen naar de Heizel af om er de match bij te wonen. Winst of verlies, het staat hoe dan ook vast dat het een magnifiek feest wordt. En eerlijk gezegd ben ik nu al, op zaterdagavond, nerveus. Goed, ik ga hier niet te veel woorden meer aan vuil maken maar stilaan mijn bed opzoeken, even tot God bidden en ongetwijfeld woelig dromen.

Hey ho
let's go
buffalo!

ps: ik tip op goals van Ruiz en Foley. Voor Anderlecht scoort Bous.

Toujours sourire

2008-05-01T01:39:00.000-07:00

In voorpublicatie: een stukje uit Dilemma over Hugo Claus.

Enkele woorden bij de dood van Hugo Claus en een korte bespreking van De Metsiers

Luttele dagen na het verschijnen van de vorige Dilemma is Hugo Claus overleden, waarna een ongeziene Clausmanie is losgebroken. De elvendertigste herdruk van Het verdriet van België verkoopt als zoete broodjes terwijl progressief Vlaanderen en gesettelde mei 68’ers elkaar voor de voeten lopen bij het claimen van deze literaire mastodont. Het spreekt voor zich dat ik de Claushype als getrouwe literatuurrecensent niet ongemerkt voorbij kan laten gaan. Tenslotte is dit de literatuurrubriek van hét germanistenblad bij uitstek, het Sancta Sanctorum van elke hoogopgeleide literatuurliefhebber. Als er al enkele kritische bedenkingen gemaakt mogen worden bij die hype, is het hier wel. Zet u in ieder geval maar schrap, want ik zal ongemeen pedant en elitair uit de hoek zal komen. Maar af en toe moet dat maar eens.

Hier ga ik dan. Meteen na de dood van Claus moest en zou iedereen die Het verdriet van België nog niet gelezen had dit boek bemachtigen nog voor de schrijver ervan koud was. Of zij dit meesterwerk ook zullen (uit)lezen is nog maar zeer de vraag. Leuke anekdote in dit verband: een oude vriendin die nog nooit een letter van Claus gelezen heeft, zat tijdens de Clausherdenking in de Antwerpse Bourla wel op de eerste rij. Mijn aangeboren onrechtvaardigheidsgevoel roert zich bij het zien en horen van zoveel onoprechte en onoordeelkundige bewondering. Wanneer je deze lui dan vraagt wat ze aan Claus’ werk zoal bewonderen, dan komen ze niet veel verder dan de dooddoener ‘de taal, de taal, zo meesterlijk’. Uiteraard was Claus’ taalbehandeling van een ongeziene schoonheid en droeg het bij aan de eigenheid van zijn werk. Maar Claus was zoveel meer. Zijn werk was enorm gelaagd, het aantal mogelijke lezingen van eenzelfde werk zijn bij wijze van spreken oneindig. Het reduceren van Claus’ werk tot ‘goede verhalen’ geschreven in een ‘knappe taal’ doet afbreuk aan dat oeuvre. Een oeuvre dat trouwens niet volmaakt was, wat vele oppervlakkige Clausdwepers ons nochtans willen doen geloven. Claus heeft ook enkele middelmatige boeken geschreven zoals Belladonna. Maar maakt hem dat een minder groot schrijver? Op een enkele uitzondering na is niemands oeuvre immers volmaakt. Van de doden niets dan goeds, dat begrijp ik wel. Maar zoals Bert Anciaux of Hilde van Mieghem hysterisch staan briesen dat alles wat Claus ooit aanraakte in goud veranderde, getuigt van een erg beperkte literatuurkennis en slechte smaak.

Zo, dat moest er even uit. Nu is het tijd voor wat mijn afscheid van Hugo Claus is. Het wordt trouwens eveneens mijn afscheid van Dilemma, want na jaren trouwe dienst verlaat ik de redactie aangezien ik naar alle waarschijnlijkheid in juli afstudeer. En bestaat er een mooiere manier om af te zwaaien dan met een (zij het korte) bespreking van Claus’ debuut, het geniale De Metsiers?

Claus schreef De Metsiers op zijn negentiende (u leest het goed) in opdracht van een bevriende uitgever die hem had gevraagd voor enkele honderden franken ‘een boekje naar Amerikaans model’ te schrijven. Claus nam de opdracht aan, schreef een boekje getiteld ‘De Eendenjacht’, zond het handschrift in voor de Leo Krijn-prijs, won die prijs, veranderde de titel van het boekje in ‘De Metsiers’ en was gelanceerd als schrijver.

De Metsiers is verteld vanuit een een meervoudig vertelperspectief (naar het voorbeeld van William Faulkners As I lay dying). Dit technisch procedé paste Claus trouwens meer dan veertig jaar later nog eens toe in De Geruchten. Maar hetzelfde niveau als bij De Metsiers evenaart hij niet meer. In De Geruchten spreekt een oude schrijver met veel metier, in De Metsiers een erg getalenteerde jongeling.

De Metsiers speelt zich af tijdens WO II en gaat over een wat zonderlinge Vlaamse familie: de Metsiers. Zij wonen afgezonderd van het dorp op hun erf en leiden er een besloten leven. Het boek is een psychologische roman, zoals dat heet, en dus staan de onderlinge verhoudingen tussen de verschillende personages centraal. Rond hen breit Claus een wreed maar schitterend verhaal. Subtiel wordt de spanning opgebouwd en de sfeer beklemmender. En hoewel je aan je kleine teen voelt dat er aan het eind nog een en ander te gebeuren staat, blaast dat einde je toch helemaal van je sokken. Uiteraard schreef Claus met De Metsiers niet alleen een magnifieke psychogolische roman, hij schetst ook een prachtig, impressionistisch beeld van la Flandre profonde – niet voor het laatst, zo zou blijken. Deze onvoorstelbaar knap vertelde eersteling kondigde een rijk en gevarieerd oeuvre aan. Een oeuvre waar we zonder twijfel nog vele jaren zullen van genieten, in Vlaanderen en ver daarbuiten.

Come on Balls light my fire

2008-03-01T14:43:00.000-08:00

weggeknipt uit GBoF-nieuwsbrief van zondag 2 maart:

Het is zaterdagavond 1 maart en ik haast me om de deadline voor deze bijdrage aan onze nieuwsbrief te respecteren. Indien de stijl wat haastig en de interpunctie niet altijd even consequent is, dan spijt me dat. Maar de klok dwingt me om het gaspedaal in te drukken. Morgen wil ik geen boze hoofdredacteur aan de telefoon hebben, dat begrijpt u wel.

Ik heb net naar een Lewis-aflevering gekeken. U moet weten dat ik, en met mij zovelen, een grote Morse-fan ben. En de nieuwe reeks kan ik ook wel smaken. Ik weet wel, het is Morse niet. Maar deze discussie wil ik niet voeren. Niet hier, niet nu en vooral niet met u. Wat ik eigenlijk wou zeggen, is dat ik ondertussen na Lewis achter de pc gekropen ben om deze tekst te schrijven en er wat muziek bij opgezet heb (Queen, of wat dacht u op zaterdagavond). Over het liedje dat nu op ligt wil ik het graag met u hebben. Niet alleen omdat het zo’n mooi liedje is (hier kan je het beluisteren: http://www.youtube.com/watch?v=vJpLV38i3FI, de live-versie [Japan ’79 – Freddie nog een jaar of twee zonder moustache] vindt u hier: http://www.youtube.com/watch?v=HG51FMWUyzs) maar vooral de lyrics zijn wat ik hier voor het gemak maar ‘inspirerend’ zal noemen.

Het liedje heet Teo Torriate en is deels in het Engels, deels in het Japans gezongen. Hier geef ik kort het refrein mee:

Let us cling together as the years go by
Oh my love, my love
In the quiet of the night
Let our candle always burn
Let us never lose the lessons we have learned

Of in het Japans:

Teo torriate konomama iko
Aisuruhito yo
Shizukana yoi ni
Hikario tomoshi
Itoshiki oshieo idaki

Het is een beetje klef, een beetje cheesy, maar zo gaat dat bij mooie liefdesliedjes (als u het ondertussen nog niet beluisterd heeft, scroll dan even naar boven en klik op die links). En nu vraagt u zich uiteraard af waarom ik op een zaterdagavond deze kleffe romantiek in een ‘aan het woord’ steek? Wel nu, omdat het lied even goed over onze geliefde ploeg als over een koppel kan gaan. We zijn nu aan ons derde seizoen bezig dat tussen haakjes gezegd op wieltjes verloopt. Iedereen kijkt alvast uit naar een vierde seizoen, stilaan worden we een vaste waarde in de kerncompetitie. Wat er ook van zij, The Balls hebben zowel spelers als supporters veel vreugde en liefde geschonken. GBoF is ons grote eeuwigdurend verbond, de levensverzekering van heel wat vriendschappen. A thing of beauty, een zaak om te koesteren. Het maakt niet uit hoe je het bekijkt: als warm vriendschapsnest, sportieve uitlaatklep, plaats om te netwerken of het aan te leggen met knappe vrouwelijke supporters – bij Great Balls of Fire kan het allemaal. Daarom dan ook mijn boodschap voor en liefdesverklaring aan wat Great Balls of Fire is: Let us cling together as the years go by, oh my love my love... We zien elkaar woensdag om 20u in Mariakerke voor de laatste grote topper van dit seizoen die waarschijnlijk beslissend zal zijn in de strijd om promotie naar een hogere reeks.

(Glória Maria, Braziliaans en eigenlijk al vrij oud. Maar in de jaren '70 en '80 een jonge journaliste, een vrolijke spring-in-'t-veld en vooral: sexy)

Literatuur

2008-02-29T11:38:00.001-08:00

Mijn bijdrage voor de Dilemma (het Gentse germanistenblad) van de maand maart:

Leeftocht (Adriaan van Dis) – Het leven, niets dan het leven. Cyriel Buysse en zijn tijd (Joris van Parys).

Beste lezer, deze maal vindt u in mijn vaste rubriek niet één boekrecensie, maar twee. Een gedurfd concept is het niet, vorig jaar heb ik het ook al een keer of twee geprobeerd. Zonder bijval, maar ook zonder klachten. Maar ach, wat zou ik mij hierover zorgen maken? Dit is nu toch al een aantal jaar mijn kleine speelhoek. Zo lang ik maar geen Aspes recenseer mag ik mijn zin doen, aldus de heren scriptoren. In deze aflevering staan de volgende twee vuistdikke boeken centraal: de essaybundel Leeftocht van Adriaan van Dis en de biografie Het leven, niets dan het leven – Cyriel Buysse en zijn tijd, van de hand van Joris van Parys.

Laat ik beginnen met Leeftocht en de auteur van deze corpulente essaybundel. Adriaan van Dis is een coryfee van de Nederlandse literatuur, dat weet u wel. Het is een erg groot, welbespraakt en fijnzinnig man. Vorig jaar kwam hij bij de opening van de literaire lente, hier in Vooruit, een stukje uit zijn nieuwe roman, De Wandelaar, voorlezen. Hoewel ik dat boek niet gelezen had, en nog steeds niet heb, vond ik zijn lezing en het korte gesprekje met Friedl Lesage toch een van de hoogtepunten van de avond. Die man heeft wel iets te vertellen, dacht ik bij mezelf. Sindsdien waren Van Dis en ik elkaar wat uit het oog verloren. Enkele weken geleden dan zag ik tijdens het Leuvense Boekenfestijn voor ongeveer tien euro Van Dis’ Leeftocht liggen. Ik twijfelde niet en kocht deze vuistdikke bundeling van essays, columns en andere stukjes. Nog dezelfde avond op de trein naar Gent begon ik erin te lezen. Pas enkele weken later had ik het boek helemaal uit. Zo’n bundeling essays leest natuurlijk niet als een roman. Af en toe nam ik een pagina of vijftig tot mij, en dan liet ik het boek met de erg poppy cover voor een paar dagen links liggen. De stukjes die Van Dis aan de lezer presenteert, beslaan een periode van ongeveer veertig jaar. We leren Van Dis kennen als een ruimdenkend wereldreiziger, een atypische Hollander (gezien zijn achtergrond niet geheel onlogisch) en bovenal als een seismograaf. Het stukje over de prille aidshysterie in het New York van 1985 is een van de hoogtepunten van de bundel. Heel nuchter en raak beschrijft Van Dis hoe totaal geschift de Amerikanen reageren op deze nieuwe killer disease. Andere stukjes die mij dan weer erg konden boeien, waren die over Zuid-Afrika en in het bijzonder over de Afrikaanse literatuur. Zo neemt Van Dis ook een interview met Breyten Breytenbach in de bundel op. Niet onlogisch, want Van Dis heeft een voorliefde voor Zuid-Afrika en het Afrikaans dat hij als overspelig Nederlands, een kleurtaal aan Calvijn en klei ontstegen betitelt.

Tijd voor Buysse dan. Net zoals Leeftocht verscheen de knoert van een Buysse-biografie in het najaar van 2007. Bij mijn weten is het pas de eerste Buysse-biografie die naam waardig. Iedereen weet uiteraard dat de vrijzinnige Buysse, samen met de katholieke prins der Nederlandse letteren Stijn Streuvels, Vlaanderens grootste naturalist was. Maar verder rijkt de kennis van de doorsnee Vlaming over deze geboren Nevelaar niet. Daarom alleen al is deze uitmuntende biografie een godsgeschenk.

Buysse heeft niet alleen een hoop boeken geschreven, hij heeft ook een boeiend en rijk leven gehad: veel gereisd (naar Amerika, maar ook met de auto door Europa – allebei erg uitzonderlijk gezien het tijdskader), hier en daar een boerenmeid bezwangerd, uiteindelijk getrouwd en sindsdien tussen het rustieke Leiedorp Deurle en het burgerlijke Den Haag pendelend, genietend van the best of both worlds. Buysse leefde op het breukvlak van de 19^e en 20^e eeuw, een interessante periode op verschillende vlakken. Voor Buysse was het de tijd van zijn grote romans, van Van Nu en Straks (met Gust Vermeylen aan het roer) en ook de tijd van de lange en intense vriendschappen met Maurice Maeterlinck en Emile Claus.

Wat maakt dit boek zo knap? Heel eenvoudig: Van Parys slaagt erin de geschiedenis te doen herleven. De biografie leest als een mooi verhaal en niet als een droge kroniek van wat Buysse zoal verricht heeft in zijn leven. Veel heeft natuurlijk te maken met Buysses levensloop die, om het met Keunen te zeggen, een voldoende afwisseling vertoont van evenwichts- en conflictchronotopen om er een interessant werk over te schrijven. En dat heeft Van Parys gelukkig gedaan zodat Buysse eindelijk de biografie heeft die hij verdient.

Kom ons bietjie gesels

2008-02-24T10:27:00.000-08:00

Goeienaand vrinne,

Dis tyd vir 'n klein post wat ek gaan probeer in Afrikaans te skryf. Dis dalk beter om te praat oor 'n poging tot Afrikaans. Maar ag, wat maak dit uit? Julle verstaan my maar sien geen foute staan nie omdat julle self geen Afrikaans kan praat of skryf nie. Baie gaaf vir my, dis logies.

Oraait. Dis Sondagaand nou, en ek gaan nou-nou training toe in Sint-Denijs-Westrem. Met ons span speel ons Woensdag teen 'n span wat MVC Code heet. Code staan heeltemal boonaan die klassement, ons span staan op die derde plek, wat ook baie goed is natuurlik. Dit gaan baie spannend word Woensdag. Daarom wil ek alle supporters oproep om te kom kijk in Mariakerke waar ons om tienuur in die aand speel.

Verder het ek nie veel te vertel nie. Ek het 'n rustige naweek gehad: ek het 'n bietjie gewerk vir die universityt aan my skripsie en verder veral flieks gesien.

Ek moet vertrek
Geniet die aand sou ek sê
en ons sien mekaar gou terug op hierdie webwerf, dat hoop ek.

5

Oh Balls!

2008-02-13T01:25:00.000-08:00

Vrinne,

Tijd voor een extreem korte post, want zometeen begin ik eindelijk aan de dag.
Laat ik maar meteen met het goede nieuws in huis vallen: Great Balls of Fire heeft gisteren de wedstrijd tegen Red Star Lumberjack gewonnen met 4-1.

Het was een moeilijke wedstrijd, de tegenstander speelde immers erg georganiseerd en hield veel volk achter de bal. Bovendien hadden ze een keeper die enkele onmogelijke ballen alsnog uit zijn kooi ranselde. We hadden dan ook 16 corners. In kwart 3 en 4 konden we pas het verschil maken, door o.a. onze schepcorners te benutten.

Hoe dan ook, het was een lastige wedstrijd, maar wel bevredigend omdat er - anders dan vorige week - een ploeg op het terrein stond die gemotiveerd was en wou voetballen. Sportief ook.

Goed, ik zoek de douche op en bedenk dan een weinig originele ontbijtformule.
Denk eraan: the Balls staan met twee andere ploegen op een zakdoekje wat de top-3 plaatsen betreft. Als jullie willen weten of we 1e, 2e dan wel 3e worden, moet je maar eens komen kijken naar een wedstrijd. De komende weken staan we voor beslissende wedstrijden. Elk mogelijk puntenverlies kan dodelijk zijn.

zoenen
5

I died a hundred times

2008-02-12T06:18:00.001-08:00

Vrinne,

ek het in my hand 'n ghitaar
soos Moses 'n kierie
en ek sê daarom teen God
maak lig vir ons met hierdie woorde
soos met kerse

Kô laat ons sing

Nu even serieus. Vanavond spelen the Balls een erg belangrijke wedstrijd tegen Red Star Lumberjack. Willen the Balls in de running blijven voor plaats 1 en 2 in het klassement zal gewonnen moeten worden. Of we daarin slagen, kunt u te weten komen vanavond in de sporthal van de hogeschool Gent, aan de Sint-Denijslaan (achter Gent-Sint-Pieters). De wedstrijd vangt aan om 21u.

Verder: rare dagen. Schitterend weer. En zo gebeurt het dat mijn goede vriend John nu al bijna drie weken een nieuwe jas heeft, maar die nog niet gedragen heeft. Ikzelf loop al een dag of twee in een polootje rond. Maar ik vrees dat dit zich binnenkort zal wreken. Vanavond trek ik alvast een trui en een jasje aan.

Het tweede semester is meteen goed begonnen. Veel les. Maar tot dusver valt alles reuzegoed mee. Amy Winehouse ligt op. Ze heeft me voor haar gewonnen. Wat een leuke liedjes, en die stem natuurlijk... En ik vind ze ook wel knap. Maar daar sta ik nogal alleen in. A pity. Dis jammer.

Ek gaan nu 'n bietjie opruim hier in my huisie
en dan gaan ek werk
ek het mos nog nie veel gewerk deesdae nie

groete
julle vriend,
die digter

Get down make love

2008-02-08T12:35:00.000-08:00

Vorige zaterdag heb ik in de FNAC waarschijnlijk dé DVD van het jaar gekocht: Queen Rock Montréal/Live aid.

Ik ben een bijzonder grote Queen-fan, dat weten jullie waarschijnlijk wel. Desalniettemin vind ik deze aankoop een vermelding op deze blog waard. Allereerst misschien wat informatie over wat er precies op de DVD staat. Wel nu, het zijn eigenlijk twee dvd's. Op de eerste staat een Queen optreden (eigenlijk een compilatie van 2 optredens) dat dateert uit november '81 (24&25 nov., dag op dag tien jaar voor Freddie's dood). Verder zijn er de gebruikelijke extra's, én je kan het hele concert ook bekijken met op de achtergrond audio-commentaar van drummer Roger Taylor en gitarist Brian May. Dit commentaar is uiteraard vooral leuk voor de echte fans. Wanneer beide heren de volle tien minuten uitweiden over de speciale 'lighting ring' die men boven het podium hangen had, wordt het voor de Queen-leek misschien wat saai.

Dan, de tweede DVD. Hierop vind je het Queen-optreden tijdens Live Aid (13/7/85) terug. Dat Queen die dag de show stal, staat buiten kijf. Buiten dit tot de verbeelding sprekende (korte: 20 min.) optreden, vind je hier nog leuke extra's die vooral fans met veel tijd bekoren zoals een opname van een Queen-repetitie voor de Live Aid show, en een interview met de band. Bij nader inzien is die repetitie wel leuk om eens te bekijken. Vooral omdat Freddie voor een lege theaterzaal even energiek is als voor een uitzinnige massa. Op deze tweede DVD staan er verder nog wat leuke dingetjes voor de die-hard-fans (bv. een aflevering van een Amerikaanse televisieshow uit de vroege jaren '80 en volledig gewijd aan Queen - afgrijselijke beeldkwaliteit evenwel).

Goed, ik keer terug naar de eerste DVD. Tijd voor wat achtergrond bij het optreden en bij de opname. Eind november '81 had Queen er een erg lange maar bijzonder succesvolle Zuid-Amerikaanse tournee opzitten. Queen was trouwens de allereerste rockband die in Zuid-Amerika voor gigantische toeschouwersaantallen ging spelen. Hiermee zetten ze in de vroege jaren '80 een trend. The Rolling Stones waren een van de eerste groepen die volgden.

(Queen met Maradona, 1981)

Na het afsluiten van de Zuid-Amerikaanse tournee, vertrok de groep naar Noord-Amerika om daar een beperkt aantal concerten te spelen alvorens verder te werken aan het album dat enkele maanden later onder de naam Hot Space zou uitkomen (met o.a. Under Pressure op, voor de rest te was dit album te middelmatig naar Queen-normen, misschien ook wel door het overdreven experimenteren met soul- en funkgeluidjes, en de soms erg zware synthesizers die je erop terug kan vinden). Twee van die concerten werden gefilmd door een zekere Saul Swimmer. Normaal gezien zou men die twee concerten in de VSA gefilmd hebben, maar om budgettaire redenen koos men voor Montréal, Canada. Ik had het liever omgekeerd gezien, want het Amerikaanse publiek was veel vertrouwder met Queen dan het Canadese (Queen heeft in de periode '76-'81 ongeveer 400 shows in Amerika gedaan). Ofte: het Canadese publiek is wat tammer dan de Amerikanen, en dit tot ergernis van Freddie, die het publiek schoffeert met een welgemeende 'move it, you fuckers' en even later nog wat foetert over de strenge veiligheidsvoorschriften. Aan het einde van de show staat de zaal evenwel in lichterlaaie. Freddie zelf ziet het zo: 'whenever we do a show, I feel like it's my job to win them over, you know.'

Goed, het werd dus Montreal. Saul Swimmer vatte het plan op om de concerten op échte film te schieten, iets wat nog nooit gedaan was voor een rockoptreden. Van de twee concerten zou hij dan één film maken, en die in theaterzalen doorheen het Amerikaanse continent vertonen. Wat Queen zélf betreft was er evenwel een groot probleem: ze bezaten de rechten op de film niet (om God weet welke reden).

Kort na Freddie Mercury's dood in november '91, bracht Swimmer zijn film uit op VCR-cassettes en verdeelde die in 20 landen. De film heette 'We Will Rock You: Queen in Concert'. Binnen Queen-middens (fans, maar ook QP (QueenProductions) - het productiehuis dat verantwoordelijk is voor bv. de dvd-uitgaven, remastering van oude platen etc.) heerstte er evenwel erg grote onvrede met wat Swimmer en zijn MobileVision-vrienden van het concert gemaakt hadden. Hoewel het concert op échte film geschoten is, was de beeldkwaliteit soms erg arm. Ook het geluid liet te wensen over, en enkele liedjes waren nogal arbitrair uit de opname weggeknipt (en weggegooid, zodat deze ook nu nog ontbreken op de nieuwe dvd). Niet zo lang geleden kon QP dan toch de rechten op de film kopen. Tot groot genoegen van echte fans zoals ikzelf besloot men de hele boel grondig op te kuisen. Het beeld werd 'ge-restored' en de muziek kreeg een nieuwe mix. Het resultaat is werkelijk onvoorstelbaar knap. De resolutie is erg hoog, zodat het lijkt alsof het concert pas gisteren gefilmd is, terwijl men bij het mixen ook voor een kristalheldere klank gezorgd heeft.

Uiteraard ben ik in de eerste plaats erg te spreken over de dvd omdat de muziek zo schitterend is. De kijker ziet Queen in topvorm. Een goed ge-oliede machine die aan een hels tempo een resem geniale liedjes brengt, en dat alles in de typische Queen-stijl: energiek, verbazende wall of sound , knappe lichten, strak gitaarwerk van Brian May, geniale baslijnen van John Deacon, het majesteuze drumgeluid van Roger Taylor en natuurlijk de hemelse stem en schitterende performance van Freddie Mercury.

Dit concert verschilt erg van het bekende Wembley-concert ('86) dat bijzonder populair is bij Queen-fans en Queen-leken. De setlist ziet er namelijk helemaal anders uit. Van I want to break free, Radio Gaga of A kind of Magic was nog geen sprake. Queen brengt in 1981 nog de grote hits uit de jaren '70 (wat er op de Greatest Hits I staat eigenlijk - bv. Killer Queen, dat na 1981 voorgoed uit de live setlist zou verdwijnen) aangevuld met wat nieuwer werk (Under Pressure, toen evenwel nog niet uitgebracht) en oude rockers die de Greatest Hits plaat niet gehaald hebben maar daarom niet minder leuk zijn (Tie Your Mother Down, Keep Yourself Alive etc).

Enfin, ik kan hier nog een uur over doorgaan.
Maar dat doe ik niet. Koop hem gewoon of nodig mij eens uit, dan kijken we samen naar een van de grootste groepen uit de rockgeschiedenis en zonder twijfel de grootste liveband aller tijden.

God save the Queen.

5

Long time no see

2008-02-06T09:46:00.001-08:00

Beste lezers,

Ik heb jullie schandelijk verwaarloosd. Het spijt me. Ik was een beetje vergeten dat deze blog bestond. Nogmaals: excuus.

Drukke maanden zijn het geweest, en de komende maanden worden zo mogelijk nog drukker aangezien een prematuur thesisje binnen drie maand al een flink uit de kluiten gewassen exemplaar moet zijn. En liefst moet wat erin staat een beetje accuraat zijn, goed geschreven, welonderbouwd etc.

Druk druk.
Maar nu ben ik nog even aan het uitpuffen van de examens.
Morgen is het evenwel gedaan met uitpuffen.

Mijn pink voelt al een uurtje een beetje verlamd aan, vreemd.
Oh ja: ik hoor net dat Isolde Lasoen zwanger is. Jammer. Die had ik gaarne zelf eens bezwangerd.

Hola, dat klinkt toch wat seksistisch, niet?
Een beetje.

Over naar de boeiendste voetbalploeg van de stad en bij uitbreiding van de provincie: Great Balls of Fire. The Balls hebben de voorbije maanden puik werk geleverd en staan voorlopig 3e in de stand met 39 punten uit 15 wedstrijden. De tweede in de stand heeft 4 punten meer dan GBoF, maar heeft wel twee wedstrijden meer gespeeld. Daar moeten we nog over kunnen komen. Bovendien rekenen we in een onderlinge confrontatie wel af met die kerels (Hasta Curva heet de ploeg in kwestie).

Great Balls of Fire heeft sinds een maand een nieuwe webstek, en werkelijk: het is een parel! Onvoorstelbaar. Interactief, heet dat dan. Wat men ermee bedoelt weet ik niet, maar het klinkt goed. De webstek oogt niet alleen erg knap, je kan er ook erg veel info vinden. En als Oost-Vlaams minivoetbalfenomeen moeten we toch regelmatig onszelf 'vernieuwen'. Hopelijk is onze vernieuwing smaakvoller dan die van de webstek van de vrtnieuwsredactie. Bah.

Toch kan ik, als voorzitter, niet helemaal tevreden zijn met de vernieuwingen. De erg duidelijke link naar deze blog is namelijk niet mee verhuisd naar de nieuwe webstek. Ik zal eens van mijn oren maken bij onze webmaster. Dat is een puike kerel, die brengt dat wel in orde.

Vrienden,
Ik zeg jullie geen vaarwel
maar wel tot ziens

5

Mijn gedacht

2007-11-11T07:56:00.001-08:00

Zondagnamiddag, en de sunday-afternoon blues slaan genadeloos toe.
Wat verweesd dwaal ik rond op het net, en denk dan maar dat ik hier een korte impressie van het spaghettifeest kan geven, voor wie het interesseert.

Louis Neefs zong het al, jaren geleden: de ochtend na een feest is altijd triest. En bij uitbreiding de hele dag. De adrenaline is al lang weggeëbd, en de vermoeidheid in hoofd en lichaam veroordeelt me tot de rest van de dag al lummelend door te brengen. Ik moet het uitzweten.

Maar goed, gisteren dan. De dag begon niet zo leuk. Doorheen een vreselijke plensbui fietste ik naar het Bondslokaaltje in De Pinte, waar 's avonds ons feest plaats zou vinden. Eenmaal daar aangekomen, at ik samen met de ploegmaats enkele koffiekoeken en begon dan met hen een massa paprika's, courgetten etc. te snijden. De penetrante geur van knoflook hangt nog steeds in mijn vingers. Ik vrees dat dit nog wel enkele dagen zo zal blijven. Na het snijden van de groenten arriveerde onze kok, die op enkele uren tijd met de door ons uitgekozen en gesneden groenten een overheerlijke spaghettisaus maakte. Bij deze nog eens bedankt Herwig! Na een korte briefing over wie wat zou doen om de zaal klaar te maken, was het tijd voor een generale repetitie voor het toneel dat we 's avonds zouden opvoeren: FC De Kampioenen - Pico en Xavier uit de kast? De spanning was soms om te snijden, omdat iedereen -incluis mezelf- niet echt bij de les was en dus tekst en regie-aanwijzingen wel eens vergat. Hoe dan ook, we hadden geen tijd om tot 's avonds te repeteren. De zaal kon een schrobbeurt gebruiken, tafels en stoelen waren nog niet geplaatst en ook achter de bar moesten alle glazen, borden en bestek dat we zouden gebruiken afgewassen worden. Ondertussen ontdekten we dat de drankleverancier een deel van onze bestelling niet had opgenomen, en zo moesten we good-old Brecht terwijl we hem zo hard nodig hadden nog achter enkele bakken bier sturen. Enfin, terwijl ik dit allemaal opschrijf moet ik er hard om lachen, want het lijkt zo futiel te zijn. Hoe dan ook, zo'n spaghettifestijn organiseert zich niet vanzelf. Met een erg strakke timing als mes op onze keel was het enkele uren hard werken geblazen. En zoals het altijd gaat was de zaal net op tijd piekfijn in orde, stond de saus op punt en waren de tientallen tombolaprijzen netjes uitgestald. Dan zelf de lekkere spaghetti eens voorproeven en wachten op de eerste eters. Tussen kwart na 7 en half 8 stroomde de massa binnen, en was het hard werken, zowel in de keuken, achter de bar als in de zaal. De tijd vloog en er werd geschranst en gedronken dat het een lieve lust was. Na het dessert kondigden we aan dat het stilaan tijd werd voor het hoogtepunt van de avond: ons toneel. We trokken ons terug in het doorgangetje tussen toiletten en eetzaal dat diende als kleedkamer en coulissen. 'Hopelijk blijft mijn opgekleefde snor netjes op z'n plaats hangen', hoopte ik. Iets na half elf lieten we de bekende begintune van FC De Kampioenen spelen, de show begon. Bert, ofte DDT kwam als eerste op en had meteen de lachers op zijn hand. Een beetje tot onze grote verbazing verliep alles gesmeerd. Iedereen onthield zijn tekst én acteerde ook goed. Het publiek genoot zichtbaar van zowel de vele typische FCDK-mopjes als de licht absurdistische mopjes. Aan het eind van het verhaal was een overweldigend applaus ons deel. Mission accomplished. Oef. Het hele toneel dat zo'n tien minuten à vijftien minuten duurde staat op video en misschien (hopelijk) binnenkort op onze site. Dan moet u maar eens kijken, en zelf oordelen hoe we er het vanaf gebracht hebben. Ik was in ieder geval tevreden, zowel van mezelf als Boma, en als scenarist/regisseur. Maar zonder de geniale vertolkingen van de rest van de ploeg (ik denk maar aan Niels als 'Pascalleke', Brecht als 'Oscar' of John als 'Xavier') zouden we natuurlijk nergens gestaan hebben. Ik vind het jammer dat dit type toneeltjes maar 1x gespeeld wordt, volgend jaar moeten we iets anders bedenken. Mijn excuses trouwens als voorgaande regels te hoogdravend klinken. Het blijft uiteraard amateurtoneel met amateuracteurs, maar het is wel verdomd goed amateurtoneel.

Tegen enen was al ons volk ervandoor, en begon voor ons het lastigste werk van de hele avond: de opkuis. Maar veel boeiends heb ik daarover niet te vertellen, daarom zwaai ik af met een

doei

your knight at the opera

Your kind of lover

2007-11-10T00:48:00.000-08:00

Lang geleden dat ik hier wat geschreven heb, tijd dus om daar verandering in te brengen. Maar erg lang kan ik het niet trekken, en wel om de volgende reden: vandaag is het 10/11. Binnen een klein uurtje vertrek ik naar De Pinte om daar alles in gereedheid te brengen voor het spaghettifeest van GBoF, u ongetwijfeld niet onbekend. In dat kleine uurtje moet ik nog zien te eten, douchen, tanden poetsen, spullen klaarnemen etc. Dat moet me wel lukken. Tijdens de week speel ik dat in een kwartiertje klaar. Neen, dat is overdreven. Laten we het bij een goede 20 minuten houden.

Hopelijk wordt het een mooie dag (afgezien van het erg gure herfstweer). Maar dat zal wel.

His explanation simply
that he suffered for his art

zit ik hier mee te neuriën met Freddie Mercury en Montserrat Caballé, the fat lady.

Mmm, eigenlijk heb ik niet veel te vertellen.
of wel, maar dat zou te veel tijd vragen.

Een resumeetje dan maar.

- GBoF wint opnieuw (met 20-2)
- rest van de week nogal somber
- goed gethesist, volgende week even aan andere dingen denken
- nieuwe boeken gekocht (waaronder een soort 'verzameld werk' van pavese, die ik al lang eens wou lezen)
- vanavond schitter ik (hopelijk) als Balthazar Boma.
- de afwas is nog steeds niet gedaan, straks krijgt-ie pootjes.

doei

ps: dank aan vriendin Griet Van de Steene voor het bezorgen van een magnifieke (!) Boma-snor!

Through my cunt you see my soul (Pia Fraus – Vrijages)

2007-10-22T14:01:00.000-07:00

Through my cunt you see my soul (Pia Fraus – Vrijages)

Sinds enige tijd ben ik een bescheiden fan van erotische literatuur. Daar hoeft u zich niet heel veel bij voor te stellen, lezer. Ik heb – helaas - geen boekenschap vol staan met ‘vieze boekskes’, laat staan een heuse feminatheek zoals L.P. Boon. Maar toch, ergens in mijn boekenkast pronkt ‘Mieke Maaikes obscene jeugd’ fier tussen het tweedelige ‘Niemands meester, niemands knecht’ van Johan Anthierens en ‘De Metsiers’. Verderop, naast Bordewijks ‘Karakter’, vind ik ‘Eros en de eenzame man’ terug. Terwijl ik dit schrijf maak ik me de bedenking dat ik deze twee Boon-boeken maar eens bij elkaar moet zetten. Voorlopig zijn de enige boeken van eenzelfde auteur die ik bij elkaar zet die van Connie Palmen. Elke boekenkast heeft eigen regels, niet? Maar goed, ik speur verder op zoek naar boeken waarin onverbloemd over seks en fantasie gekout wordt. Helemaal bovenaan in de kast, verscholen naast het droge – zeg maar saaie - ‘Brief aan Boudewijn’ vind ik ‘Het seksuele leven van Catherine M.’ en ‘Hoeren’ van Ischa Meijer terug. Het laatste boekje is misschien niet het meest erotische van de hoop, maar wel erg amusant herinner ik mij. Zeker lezen als je de kans ertoe krijgt.

Aan al deze boeken heb ik erg veel plezier beleefd. Toen ik luttele weken geleden ergens in een boekenwinkel op ‘Vrijages’ van een zekere Pia Fraus stootte, besloot ik dan ook het boek te kopen. Helaas oogde het boekomslag erg schreeuwerig, en even zei de elitaire germanist in mij het boek te laten liggen en beter op zoek te gaan naar de nieuwe Coetzee. Maar omdat de elitaire germanist in mij niet altijd zijn zin krijgt, gaf ik Pia Fraus voorrang op Coetzee. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het motto van het boek (tevens de titel van dit stukje) me finaal over de streep trok het boek een kans te geven.

De naam Pia Fraus klonk me volkomen onbekend in de oren. Google leerde me gelukkig gauw dat ‘Pia Fraus’ Latijn is voor ‘leugentje om bestwil’ en dus een pseudoniem. Hoe de auteur echt heet, is blijkbaar een goed bewaard geheim, evenals zijn of haar geslacht.

‘Vrijages’ bestaat uit een resem kortverhalen waarin een erg zelfverzekerde ik-figuur het bed deelt met kerels en vooral meiden van allerlei plumage. De ik-figuur is een vrouw, hoewel dat niet altijd even duidelijk is. Pia Fraus is bewust erg dubbelzinnig over haar ik-figuur, wat veeleer grappig dan verwarrend is. Gelukkig is het boek niet enkel grappig, het is ook wat het moet zijn: onversneden erotiek. Elk kortverhaal heeft zijn eigen ritmiek en tempo. Nu eens lees je een tergend traag en plagerig verhaal, dan weer swingt het langs alle kanten, komt de ik-figuur vingers te kort en wordt er schreeuwend klaargekomen dat het een lieve lust is. Het enige dat de verhalen met elkaar gemeen hebben is dat ze origineel en erg goed geschreven zijn en je nieuwsgierig maken naar het volgende verhaal.

Omdat ik enigszins lovend ben over ‘Vrijages’ vraagt u zich misschien af hoe het boek zich verhoudt tot enkele van de hierboven aangehaalde kleppers. Wel nu, ik zou ‘Vrijages’ niet meteen op hetzelfde niveau plaatsen van Boons erotische meesterwerkjes. Boons erotische literatuur is meer dan een bundeling lekker lezende erotische verhaaltjes. ‘Mieke Maaike’ bijvoorbeeld is een geniaal boek, op alle mogelijke manieren. En gedurfder. Hoewel je natuurlijk kan opwerpen dat als een boek vandaag op Boons manier gedurfd is, het gauw uit de rekken gehaald zou worden vanwege de pedofiele handelingen die erin beschreven worden. Conclusie: ‘Vrijages’ zeker lezen, al was het maar als een eigentijdse opwarmer voor het zwaardere werk van bv. Boon.

beast of burden

2007-10-21T09:01:00.001-07:00

Het filmfestival is voorbij, en nu wacht het grote zwarte gat. Of misschien toch ook niet, de thesis staat immers aan de deur te bonken en ook 's avonds valt er altijd wel wat te beleven. En als er niks te beleven valt, schrijf ik hier een beetje.

Maar goed, laat ik maar mijn laatste mini-filmrecensies met jullie delen. Dit heb ik de afgelopen dagen nog gezien:

- Du levande (You, the living)(7.5/10): Deze film ben ik gaan bekijken om de eenvoudige reden dat het een Zweedse film is. Het is best een goede film, maar ik vond hem belange niet zo geniaal (grappig) als de rest van de zaal. Na een uurtje had ik het wel gehad met het lachen met 'de grijze, saaie mens die maar wat aanmoddert'.

- Ficcío (8.5/10): Net zoals bij El Otro (zie onder) maken we kennis met een getrouwde veertiger (Alex) die er even uit moet, op (schrijf)vakantie bij vrienden. Onze man wordt daar - je voelt me al komen - verliefd op een knappe muzikante (Mónica) die eveneens alleen op reis is. Heel lang blijft alles erg platonisch tussen Alex en Mónica, maar dan duiken plots Alex' vrouw en kinderen op. Hoe het afloopt zal ik maar verklappen zeker, want de kans dat deze film bij ons in de zalen komt is klein. Alex verkrampt helemaal met zijn vrouw in de buurt, hij mijdt plots alle contact met Mónica. Op een dag vertrekt Mónica, het afscheid van Alex (met familie erbij) is nogal pijnlijk voor Alex, hij durft nauwelijks 'adios' te zeggen, laat staan Mónica eindelijk eens te zoenen. Nu ja, zijn vrouw en kinderen staan erbij, dus dat laatste zou nogal vuurwerk gegeven hebben. Je leest het, ik schakel lichtjes over naar de volkse modus. Moet kunnen. Enfin, Monica vertrekt naar huis. Op de ochtend van haar vertrek springt Alex in de auto ('schat, ik ga even om koeken'), haalt Mónica in onderweg, verklaart zijn liefde, ze kussen hartstochtelijk (ik zat al met tranen in de ogen) en verlaten elkaar dan. Voorgoed.

- Brando (8/10): Deze 3 uur durende documentaire over het leven en carrière van Marlon Brando was precies wat ik ervan verwachtte: informatief, boeiend, saai voor Jan-met-de-pet. Anyway, Brando is larger than life! Net zoals Freddie I guess.

love in vain

2007-10-18T15:46:00.000-07:00

Zoals beloofd kom ik met nieuwe verslagjes over de films die ik de afgelopen dagen gezien heb.

EL OTRO (6/10): Een Argentijnse veertiger moet er even uit. Ergens te lande overdenkt hij zijn leven, ondertussen het pad van anderen kruisend. Het obligate vreemdgaan kon niet ontbreken. Maar aan het eind keert hij terug naar zijn zwangere vrouw. All's well that ends well. Deze film had z'n goede en slechte momenten en krijgt een voldoende.

DOG HEAD (5/10): Het hoofdpersonage in deze Spaanse film heeft enkele 'défauts' die hem beletten een normaal leven te leiden. Toevallig komt hij in Madrid terecht waar hij verliefd wordt, vriendschap sluit met een oude heer en bijna verkracht wordt door een oude vrijster. De enkele knappe scènes kunnen deze film echter niet optillen uit de middelmatigheid, daarom krijgt hij dan ook een 5.

CONTRE TOUT ESPERANCE (4/10): Het programmaboekje heeft me misleid. Deze film kondigde zich aan als een spannende, psychologische thriller. Niks was minder maar, het scenario was nogal dunnetjes en weinig verrassend. De goede acteerprestaties konden helaas niet verhinderen dat deze film amper een 4 krijgt. Had de regisseur 20 extra minuten beeld weggeknipt, was-ie echter wél geslaagd.

FERIEN (6/10): Het lijkt wel alsof ik de laatste dagen hooguit 'aardige' films gezien heb. Daar is helaas iets van aan. 'Ferien' stond niet op mijn festivalprogramma, maar omdat Griet van de Steene (zie onder) de dubbing van deze Duitse prent verzorgde, kon ik niet afwezig blijven. Laten we het er op houden dat het dubben beter was dan de film zelf.

SLEUTH (9.5/10): Tot dusver de beste film die ik op dit filmfestival gezien heb. Deze remake van een film uit '72 (op zijn beurt gebaseerd op een toneelstuk) werd geregisseerd door Kenneth Branagh terwijl Harold Pinter de 'screenplay' leverde (toch moet dit je niet tegenhouden om te gaan kijken, John Verhaest). Het verhaal is origineel en zit goed in elkaar, de dialogen sterk, de acteerprestaties zo mogelijk nog sterker. Enfin, ik ga er niet lyrisch over worden, ga gewoon kijken. Het is de moeite waard.

GERONIMO (9/10): Mijn tweede Walter Hill-film krijgt eveneens een negen. The Long Riders vertelt aan de hand van 'la petite histoire' een stukje Amerikaanse geschiedenis, deze film over de beroemdste Apache-indiaan doet hetzelfde. Aangrijpend, beklijvend, eerlijk en bovenal wondermooi. Ik ben een Hill-fan geworden.

You win again

2007-10-16T15:25:00.000-07:00

Nog niet zolang thuis van de Gentse sporttempel 'het Tolhuis'. Daar speelde GBoF zijn zevende wedstrijd van het seizoen, en wel tegen dichtste achtervolger Hasta Curva. Na het verlies van vorige week tegen MVC Code hadden we iets recht te zetten. De kalender kent echter geen medelijden en liet ons tegen een andere topper uitkomen, Hasta Curva staat namelijk derde en wij tweede. Easy peasy zou het niet worden, dat wisten we op voorhand. Maar goed, ik ben rond de pot aan het zeiken, de helft van mijn lezers heeft deze post al verlaten en op de link 'gbof' rechts in beeld geklikt. Indien u dat nog niet gedaan heeft: beheers u even.

The Balls wonnen met 1-6. Hasta Curva was een jonge, sportieve en vooral erg 'moeilijke' ploeg om tegen te voetballen. De gladde ondergrond van het tolhuis heeft daar ongetwijfeld ook mee te maken. Maar goed, in deze zespuntenmatch gaan wij met de drie punten naar huis. Schitterend, niet? Al die platte voetbalclichés. Voor een uitgebreid wedstrijdverslag, een update van het klassement en allerlei nuttigs en onnuttigs verwijs ik u nogmaals door naar Be Free. Mopje. www.greatballsoffire.be is uiteraard het enige juiste adres. Maar goed, the Balls winnen opnieuw. Hence de Bee Gee-titel. Schitterend nummer trouwens: http://nl.youtube.com/watch?v=7mHyUqTizjQ.

Verder: morgen is de grote dag voor mijn dierbare vriendin Griet Van de Steene. Supporteren jullie mee? Ik mag het hopen. 's Voormiddags ga ik wat thesissen, 's namiddags zwemmen, dan twee filmpjes en dan zien we wel. Nu kruip ik in bed met Tom Lanoye.

Tot gauw
Your Knight @ the Opera

(geef toe, die '@' is hip)
(:))

Back chat

2007-10-14T14:26:00.001-07:00

Tijd voor enkele nieuwtjes:

- op 8 november komt één van mijn literaire voorbeelden naar Gent. Connie Palmen komt voorlezen en wordt geïnterviewd door een vrouw wiens naam me ontglipt. Dit alles vindt plaats in een zaal in de bibliotheek aan het Zuid, op wandelafstand van mijn kot. Ik zal er zijn, u ook als u enige smaak heeft.

- 17 oktober speelt in het kader van het Filmfestival van Vlaanderen de Duitse film 'Ferien' in Studio Skoop (20.15u). Mijn goede vriendin Griet Van de Steene (tevens levenspartner van mijn goede vriend Bert Vanommeslaeghe) zorgt voor een live 'dubbing' in een soort koptelefoontjes. Be there, or be square. Even dacht ik 'Be Free' te zeggen, maar dat zou nergens op slaan. Tenzij op de blog van Eric Van Rompuy. Google hem maar eens.

- Ik heb net een Franse hamburger van Snack Deniz II binnengespeeld en voel me schuldig. Mijn darmen hopen dat ik heel gauw stop met studeren en een enigszins normaal en gezond leven ga leiden. 'Hang on in there' zou ik zeggen. Als dat niet 'cool' is, alweer een Engelse uitdrukking.

- Het verdwenen paneel van het Lam Gods (de Rechtvaardige Rechters) is teruggevonden, aldus Humo. "Het stond gewoon tegen een pilaar links van de deur. De kuisvrouw had het daar gezet."

- Om Olivier te plagen en John een plezier te doen: "Onlangs gehoord, en erg om moeten lachen: 'When there's fluff on the muff, she's old enough".

Morgen moet ik er vroeg uit en eindelijk eens werk maken van de thesisvoorbereidingen, daarom laat ik jullie. Vi ses!

Everyday I look at the world from my window

2007-10-13T15:58:00.000-07:00

Ik ben net terug van de film The Long Riders en voor ik mijn warme nest opzoek, plaats ik hier nog gauw een woordje over deze 27-jaar oude western van Walter Hill.

Net zoals Ekko krijgt deze prent over Jesse James een 9/10, ofte de grootste onderscheiding. En die is verdiend. Het scenario zat snor, de fotografie was voortreffelijk en in 2007 helemaal nog niet gedateerd, er werd ge-ni-aal geacteerd (James Keach, Stacey Keach, David Carradine, Dennis Quaid etc!) en de muziek van Ry Cooder tenslotte rondde alles mooi af. Als je de film nog niet gezien hebt, ga dan morgen om 20u15 in Sphinx aan de Korenmarkt in Gent kijken. Het is de moeite waard.

Voor mij trouwens geen film morgen, ik heb de avond vrijgehouden om met the Balls te trainen voor de belangrijke topper tegen Hasta Curva van aanstaande dinsdag. Ik vind het nu al jammer dat ik tot maandag zal moeten wachten om een nieuwe film te zien.

Frankly my damn, I don't give a dear

2007-10-13T12:38:00.001-07:00

Elk jaar in oktober is het weer van dattem: Filmfestival. Het is kwart voor tien (niet in de ochtend Gerrit) en ik maak me stilaan op voor mijn zesde film: the long riders (walter hill, 1980).

Dit heb ik al gezien:

- EKKO (9/10)
knappe deense film over een politieman die zijn zoon kidnapt. de politieman sleept echter een knoert van een jeugdtrauma met zich mee en dat laat zich merken. spannend, ontroerend, al wat je maar wil. grootste onderscheiding it is. maar niet cum laude.

- UN HOMME PERDU (6.5/10)
een libanese man waarover we niet echt veel te weten komen ontmoet een franse fotograaf met een al even sinister verleden. de fransman is een beetje een viespeuk en neukt alles wat los of vast zit (hij maakt er trouwens ook foto's van). aan het eind van de film ben je niet veel wijzer dan aan het begin. maar dat hoeft ook niet altijd zo te zijn. geslaagd met voldoening.

- IT'S NOT YOU IT'S ME (8/10)
deze argentijnse prent handelt over een man wiens vrouw hem kort na hun huwelijk verlaat. hij voelt zich slecht, sukkelt in een depressie, acteert verkrampt in zijn omgang met vrouwen, neukt zijn frustratie wat van zich af, en klautert stilaan uit het dal. het was alsof ik naar mezelf aan het kijken was. grote onderscheiding dus.

- NOS VIES PRIVEES (3/10)
het cijfer spreekt voor zich, de film was slaapverwekkend en bevreemdend. toen de lichten na de film aangingen barstte het publiek gewoon in lachen uit. niemand geloofde wat ze juist gezien hadden. geschift dus. maar helaas niet goed. het verdict is streng maar rechtvaardig: een buis.

- DELIRIOUS (7/10)
steve buscemi speelt een armtierige papparazzo die een zwerver oppikt die het dankzij allerlei ongeloofwaardige plotwendingen tot een groot acteur schopt. het blijft echter wel een leuke film, soms wat aan de voorspelbare en langdradige kant. een sterke steve buscemi sleept voor deze film een onderscheiding uit de brand.

Binnenkort verschijnen hier nog 10 andere minifilmrecensies
Auf Wiedersehen!
Dein Knight at the Opera

Vliegt den blauwvoet...

2007-10-13T06:44:00.000-07:00

Een kille septemberavond, en ik zit op de trein die me van Leuven naar Gent brengt. De temperatuur in mijn treinstel bedraagt geloof ik 30°. Mijn jas en trui heb ik al uitgedaan, maar het hevige zweten en blozen wil maar niet ophouden. Ik zie mezelf in de ruit. Het lijkt alsof ik net een marathon gelopen heb. Rondom mij zitten er tientallen uitgelaten Spaanse en Duitse studenten die (hopelijk) in Brussel zullen uitstappen om een feestelijke nacht tegemoet te gaan. Nog tien minuten geduld.

Toen de trein vertrok sloeg ik Stefan Hertmans' 'Naar Merelbeke' open en begon gretig te lezen. Na het eerste hoofdstuk kapte ik ermee. Te veel lawaau rond mij. Daarom zette ik wat muziek op (iPod) en dacht dit stukje voor mijn blog te schrijven. Morgen, zondag, zet ik het wel eens online (het is uiteindelijk twee weken later geworden, nl. 13/10/07). In het dikke halfuur dat ik nog onderweg ben naar la belle ville de Gand zou ik het graag over een persoon hebben die me na aan het hart ligt: Bart De Wever. Het is al langer geweten dat ik sympathie koester voor de eloquente N-VA-voorzitter. Hij is het die het Vlaams-nationalisme een eigentijdse maar authentieke invulling geeft en het na twee decennia van genadeloze versplintering en stigmatisering opnieuw een waardige politieke rol laat spelen. Waarvoor dank.

Het doet me dan ook veel pijn als ik zie hoe die De Wever de laatste weken in de vaderlandse pers (de noordelijke en vooral de zuidelijke) wordt aangepakt. Deze week werd De Wevers familieverleden breed uitgesmeerd in enkele franstalige kranten. Als klap op de vuurpeil gingen sommigen kranten zelfs op zoek naar De Wevers zus die in de Ardennen in een soort commune woont en sinds kort 'dopt'. Ah, wat is die De Wever een hypocriet! Zijn eigen zus behoort tot 'die soort' die hij zo hard bestrijdt. Heel kort (Gent komt dichterbij, de Spanjaarden en Duitsers zijn gelukkig afgestapt) kan ik daar drie zaken over zeggen:

1. De Wever bestrijdt geen 'soort', hij bestrijdt geen 'Walen'. Met die mensen is niks verkeerd, zij zijn even waardevol als een Vlaming, een Fransman, een Nederlander of een Oostrozebekenaar.
2. Het opvoeren van Katrina De Wever (want zo heet Barts zus), is van een ongeziene irrelevantie in het huidige debat over het hoe en waarom van een staatshervorming. Het heeft er werkelijk niks mee te maken. KDW gaat en staat waar ze wil, net zoals haar broer. Het is niet omdat zij in Wallonië aan 'co-housing' doet en van een uitkering leeft dat haar broer geen rechts-liberale Vlaams-nationalistische ideëen mag koesteren en verspreiden. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden en denken. KDW's leefwijze en politieke opvattingen staan los van haar broer de zijne, en vice versa.
3. Het stalken van de familie De Wever kunnen we gerust plaatsen onder de noemer 'riooljournalistiek'. Een en ander doet me denken aan de Britse situatie waar tabloids als The Sun of The Daily Mirror geen scrupules kennen bij het te grabbel gooien van de privé-levens van publieke figuren. De jacht die in het zuiden van het land op De Wever is ingezet (en waaraan vele 'links-progressieven' in het noorden gretig deelnemen) herinnert me aan wat er Freddie Mercury overkwam. Tussen 1987 en zijn dood in november 1991 werd hij opgejaagd door hordes journalisten die vermoedden dat hij een langzame, pijnlijke dood aan het sterven was. Geen spaander van Freddie's privéleven en waardigheid wou men heel laten. De laatste weken voor zijn dood kampeerden tientallen journalisten letterlijk voor de deur van Garden Lodge, de Londense mansion waar Freddie zijn laatste jaren doorbracht. Dat het er bij De Wever niet zo extreem aan toegaat (de man is naar alle waarschijnlijkheid ook niet stervende) besef ik wel. Maar de redacteurs van de franstalige kranten in kwestie zouden toch moeten inzien dat er met het kraken van De Wever weinig eer te behalen valt. Kritische berichtgeving is ok, zolang het maar fatsoenlijk blijft.

Zo, dat moest er even uit. Nu voel ik me zo'n oude gefrustreerde zak die zijn dagen vult met het schrijven van giftige lezersbrieven. Het zij zo.

the long and winding road

2007-09-27T15:56:00.000-07:00

Donderdagnacht, en ik heb geen zin om tussen de lakens te kruipen. In de Amber, het stamcafé van de filologen, viel er niet veel te beleven. Daarom heb ik vroeg de vertrouwde rommeligheid van mijn kot opgezocht. Hier zit ik dan, in het donker, met op de achtergrond de harde beats van de vermaarde maar marginale Overpoortstraat. Ik steek gauw enkele kaarsjes aan, en leg de Beatles op. Kwestie van het wat gezellig te maken voor ik verder schrijf aan wat ik binnen enkele paragrafen trots mijn pennevrucht zal noemen.

Paniek. Ik vind mijn aansteker niet, en bedenk net dat-ie in mijn pennenzak zit. Die steekt dan weer in mijn sporttas die ik vergeten heb op de trappen van de Blandijn, grenzend aan de Amber. Ik bel snel naar Jonas die mijn tas ziet staan. Ondertussen besef ik hoeveel geluk ik wel niet heb, want ook mijn portefeuille met Visa zit erin. Jonas belooft de tas mee te nemen en ze morgen in 'de kelder' te stallen waar ik ze kan ophalen. Ik veeg het angstzweet van mijn voorhoofd en ga opnieuw achter mijn scherm zitten.

Geen kaarsjes dus, maar wel een melancholische Paul McCartney die over the long and winding road that leads to your door zingt. Het troost me enigszins. Over the Beatles moet ik hier binnenkort ook eens een stukje schrijven, denk ik. Nu zal het evenwel over the Balls gaan. Qué?! denkt u nu misschien. Wel, hou dan op met denken en lees vooral verder. The Balls, of voluit Great Balls of Fire; is een Gentse minivoetbalclub waarvan ik speler en voorzitter (in volgorde van belangrijkheid) ben. We zijn aan ons derde seizoen bezig in de derde reeks van de kerncompetitie 'Gent-De Pinte'. Na 4 speeldagen staan we alleen op kop met een knappe 12 op 12. We scoorden 60 doelpunten in 4 wedstrijden, terwijl we er maar 9 binnenkregen. Voor meer cijfers en interessante en nutteloze weetjes verwijs ik u graag door naar www.greatballsoffire.be.

Dit jaar mikken we op de promotie naar de tweede reeks. In concreto betekent dit dat we ofwel kampioen of vice-kampioen moeten worden, want enkel de eerste twee uit een reeks promoveren. Indien we op de beslissende momenten de drie punten pakken, niet te veel geplaagd worden door blessurelast en een beetje geluk hebben, zouden we in ons opzet moeten slagen. Het is gewoon tijd voor een volgende, hogere sportieve stap in ons bestaan. Ik hoop dat dit niet al te verwaand klinkt. Zo is het ook niet bedoeld. Hoewel het sportieve aspect voor de ploeg erg belangrijk is (winnen is gewoon leuk), blijven we in de eerste plaats een bende vrienden die in het wekelijkse voetbaltreffen een mooi excuus vindt om elkaar te zien en een pintje te drinken. Deze zin klinkt trouwens veel te volks. Maar dat wijt ik aan het nachtelijke uur (en ook wat aan Elton John die the Beatles vervangen heeft).

Genegen maar vooral elitaire groeten,
Knight at the Opera

Stop your sobbing

2007-09-22T13:39:00.000-07:00

Blogspot.com leert me dat ik al 6 posts heb. En in geen enkel van die posts maak ik melding van een of ander boek dat ik de voorbije maanden gelezen heb. Dat kan niet langer zijn. Om het goed te maken geef ik hieronder een overzicht van de boeken die ik gelezen heb. Het zijn er niet erg veel, ik weet het wel. Maar daar had ik zo mijn redenen voor...

- Connie Palmen / Lucifer
- Connie Palmen / I.M.
- LP Boon / Eros en de eenzame man
- Niccolló Machiavelli / the Prince
- JM Coetzee / In ongenade
- Hanif Kureishi / Dromen en daden
- GC Marquez / Honderd jaar eenzaamheid
- Patricia de Martelaere / Het onverwachte antwoord
- Hugo Claus / De verwondering
- nog een paar titels waar ik niet meteen kan opkomen.

De eerste zes boeken zal ik hier binnenkort kort recenseren. Marquez, Claus en De Martelaere heb ik (nog) niet uitgelezen. Ik was ze op een slecht moment aan het lezen, heb ze aan de kant moeten leggen, en daar liggen ze nog steeds.

Op mijn verlanglijstje staan:
- de dagboeken van Nolens
- Paul de Wispelaere / Het verkoolde alfabet
- een boeiende autobiografie. Van wie is me voorlopig nog een raadsel.

groenten,
Knight at the Opera

Kill your darlings

2007-09-21T12:25:00.001-07:00

Ik geraak stilaan vertrouwd met het blogfenomeen. De schroom om allerlei onbelangrijks met Vlaanderen en de wereld te delen smelt stukje bij beetje weg. Daarom wat triviale dingen die ik even kwijt moet:

- Al enkele maanden loop ik met twee mooie namen in mijn hoofd voor mijn dochter(s) later, helaas vergeet ik die namen heel snel. Daarom zet ik ze hier maar, opdat ik ze nooit meer zou vergeten: Roxanne en Kirsten. Heavenly in their brilliance, vind ik.

- Agnetha Fältskog is mijn droomprinses. Maar ook Sharon Stone en, wat dichter bij huis, Annelies Beck vind ik best te pruimen.

- Een goed jaar geleden heb ik gezworen nooit meer Inbev-bier te drinken. Helaas, na enkele maanden lapte ik die dure eed aan mijn laars. Op dit eigenste moment drink ik een Stella-pint. Bij deze wil ik vooral aan John Verhaest mijn excuses aanbieden. Maar, John, je weet dat ik nog steeds Primus boven andere pinten verkies. Jammer genoeg verkoopt de Spar Heuvelpoort geen Primus.

- Mijn fiets is enkele weken geleden gestolen. Sinds ik aan de universiteit studeer is me dat al een keer of vijf overkomen. Voortaan geen fiets meer voor mij. Ik ga te voet, neem de bus of lift. Een aanrader trouwens, dat liften. Opvallend ook dat het meestal minder bedeelden/luizigaards zijn die halt houden. Zij die weinig hebben, geven het meeste, denk ik dan. Ik open meteen mijn Outlook en stuur die zin door naar de Bond zonder Naam.

- Door dit jaar vaak te voet ergens heen te gaan, hoop ik volgend jaar beter getraind dan dit jaar aan de start van de Dodentocht te verschijnen. Op km. 54 ben ik gestrand, en ik schaam me er nog steeds bijzonder diep over.

- Maandag begint het academiejaar. Ik tel af. Morgen mag het al maandag zijn.

- Onlangs ergens gehoord, en hard om moeten lachen: if there's grass on the field, play ball.

- Dinsdag voor het eerst de legendarische rockopera 'Tommy' gezien (the Who). Sindsdien loop ik de hele dag 'see me, feel me' te piepen. Hier is de bewuste scène (see me, feel me / listening to you):http://nl.youtube.com/watch?v=_G8fuURihEw

- Oh ja, ook dit nog: ik ben een onvoorwaardelijke fan van de allereerste reeksen van FC de Kampioenen (en een rabiate hater van de latere reeksen). Hier heb ik een hilarisch filmpje: http://nl.youtube.com/watch?v=qui7R3JqfFs

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!

2007-09-21T01:48:00.000-07:00

40 uur niet gerookt, en alles gaat nog steeds prima. Het vervelende hoesten duurt helaas nog eventjes. Deze middag ga ik trouwens met Bert zwemmen. Voortaan kan ik weer sporten en me niet schuldig voelen omdat ik aan de eerste sigaret na het sporten zal denken. Wat een archislechte zin. Maar ach, wat geeft het? Alsof ik lezers heb... En neem nu eens aan dat er een paar zijn, dan nog kennen ze me niet dus hoef ik niet bang te zijn dat ze mij op enkele krakkemikkige grammaticale constructies afrekenen.

Om het over iets helemaal anders te hebben: de voorbije dagen heb ik via YouTube uren naar Ramses Shaffy geluisterd. Ik kende de man al langer, maar verder dan 'Sammy' reikte mijn kennis van zijn uitgebreide oeuvre niet. Als u zich hierin herkent: rep u dan naar YouTube of de platenwinkel en beluister schitterende nummers als 'Pastorale', 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder', 'We zullen doorgaan', ... Het loont de moeite. Oh ja, met Shaffy was ik misschien niet erg vertrouwd, maar met zijn pupil Wim de Craene des te meer. Maar daar wijd ik wel eens een apart tekstje aan.

'We zullen doorgaan' doet me trouwens meteen denken aan het moeizame formatieberaad deze zomer (en ongetwijfeld mag ik hier binnenkort 'en herfst' achter zetten). De zomer staat al te vaak synoniem voor komkommertijd, maar dat was buiten de oranje-blauwe onderhandelaars gerekend. Nu, voor mijn part hoeft er geen Belgische regering te komen. En als het er toch van zou komen, dan hoop ik dat De Wever en co het onderste uit de kan gehaald hebben.

Tot gauw,
Your Knight at the Opera

Waterloo sunset

2007-09-20T02:01:00.000-07:00

Zoals hieronder aangekondigd ben ik gestopt met roken, en wel gisterenavond om kwart voor acht om precies te zijn. Ik ben blij dat die laatste sigaret achter de rug is, maar toch zal ik het wat missen. Roken is zo leuk. Maar aangezien het voor het goede doel is, moet ik even op de tanden bijten.

Net na die laatste sigaret heb ik, zoals het op stoppen-met-roken-sites voorgeschreven staat, alles wat me aan de sigaret doet herinneren weggegooid. Veel was dat gelukkig niet: enkele lege pakjes, en een zelfgemaakt asbakje. Mijn aansteker heb ik in mijn bureau weggelegd, die heb ik nog nodig om kaarsjes aan te steken.

Het is ondertussen bijna middag. Ik heb al 6 sigaretten niet gerookt. En vertoon ik nu afkickverschijnselen? God, niet echt. Ik heb wel zin in sigaretten, maar ik hou die drang voorlopig onder controle. Ondertussen hoest ik wel af en toe wat slijmpjes op. Dat zijn mijn longen zijn die aan de grote schoonmaak beginnen.. Net zoals ik trouwens. Deze middag geef ik mijn kot een beurt. Volgende week begint immers het nieuwe academiejaar, hoognodig dus om het hier wat te fatsoeneren.

We will rock you

2007-09-11T14:19:00.001-07:00

Goed beste lezer, zoals ik beloofde net voor de verrukkelijke moussaka is het nu tijd voor Queen. Het is misschien ongewoon dat een gezonde, jonge heteroseksueel dweept met een groep aangevoerd door de grootste nicht aller tijden: Freddie Mercury. Laat ik u daarom kort mijn verhaal vertellen.

Ik was twaalf en hoewel ik verre van ongelukkig was, had ik na enkele weinig rimpelloze jaren nood aan wat ik omschrijf als positieve imput. Net als zovelen was ik een onvoorwaardelijke fan van de film Highlander en de serie die daarvan gemaakt is. De soundtrack van de film was geschreven door Queen, voor mij toen nobele onbekenden. De eerste Highlander-film verscheen in mijn geboortejaar 1986. De plaat die Queen voor de prent schreef kent het publiek ongetwijfeld als A kind of Magic, met daarop onder andere het poppy Kind of magic, het bitterzoete Who wants to live forever en het ruige Princes of the universe dat trouwens jarenlang als begintune van de serie werd gebruikt. Highlander was met een straatlengte voorsprong mijn favoriete jeugdfilm, onder meer omdat de soundtrack me ongewoon diep ontroerde. Op een van mijn eerste uitjes alleen in de stad bezocht ik een muziekwinkel en ging er op zoek naar een plaat van Queen. Niet goed wetende welk album te kopen, nam ik het zekere voor het onzekere en koos voor het eerste (van drie) Greatest Hits album. Eenmaal thuis was ik in de wolken. Zo’n schitterende, grootse rock had ik nog nooit gehoord. Duizenden keren liet ik thuis Bohemian rhapsody, Killer queen, Don’t stop me now, Somebody to love en vele andere door de luidsprekers knallen. Mijn gezinsleden hebben door die jarenlange overdosis een ware Queen-aversie ontwikkeld die ze nooit echt kwijtgespeeld zijn, behalve mijn jongere broer dan, die zoveel bombast stiekem wel kon appreciëren.

Doorheen mijn puberteit bleef de nood aan positieve imput hoog, en die vond ik in het machtige gitaarwerk en de resem indrukwekkende toonladders die Queen’s liedjes zo kenmerken. Ik kocht doorheen de jaren al hun platen (een twintigtal) en hun vitalistische muziek entte zich als het ware op mijn genen. Wat er ook moge gebeuren, mijn diepe liefde voor Queen raak ik nooit kwijt, alleen al uit dankbaarheid voor al het moois dat Freddie Mercury en de zijnen me gegeven hebben. Ik word nog steeds helemaal warm vanbinnen bij het horen van Mercury’s fluwelen stem of het unieke gitaargeluid van Brian May’s Red Special, want zo heet de gitaar die hij trouwens als late tiener zelf in elkaar knutselde bij gebrek aan geld om zich een duur exemplaar aan te schaffen.

Vanaf mijn zestiende ging ik me dankzij de televisie en het internet dieper verdiepen in de Queen-materie. Ik bekeek talloze optredens, interviews en documentaires. In mijn kamer hing ik posters van Freddie Mercury op en ik las alle boeken over Queen die er in Gent en omstreken te krijgen waren. Mijn gewone voorliefde werd een obsessie. Ik wist werkelijk alles over Queen, inclusief absurde details over de privé-levens van de groepsleden (zo kan je me gerust naar de namen van Freddie Mercury’s katten vragen, of naar de reden waarom dit of dat nummer een b-kantje is geworden of uiteindelijk op die plaat ipv op de andere terecht is gekomen).

Ondertussen heb ik een erg brede muzieksmaak ontwikkeld. Een leven zonder muziek op de achtergrond lijkt me gewoon ondenkbaar. Echt vaak luister ik niet meer naar Queen. Hoogstens één keer per maand leg ik nog eens een plaat van hen op. But it still sends shivers down my spine…

Hieronder geef ik jullie enkele leuke links naar live Queen-filmpjes op Youtube mee. Zoals je zal zien zijn het niet altijd de grootste hits, maar stuk voor stuk zijn het parels.

Dit zijn alvast twee liedjes uit het midden van de jaren '70. Nooit singles geweest, laat staan hits. maar Freddie brengt ze indrukwekkend, alleen achter zijn piano.

Take my breath away (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=yILTa34FYR8 (tmba)

My melancholy blues (News of the World, 1977)
http://nl.youtube.com/watch?v=GEvtutZc2eE (mmb)

Hier is Bohemian Rhapsody en het indrukwekkend Radio Ga Ga tijdens Live Aid, en het rockende Tie your mother down gefilmd in het Wembleystadion tijdens hun laatste tournee ('86) :

Queen @ Live Aid ('85)
http://nl.youtube.com/watch?v=4FNoIDgNE6o

Tie your mother down (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=oTrNXcurSyE

Cocaine blues

2007-09-11T11:45:00.000-07:00

Beste lezer,

In mijn vorige post hanteerde ik misschien verkeerdelijk het adagium ‘less is more’, en dat wil ik nu goedmaken. Maar, beste lezer, verwacht niet dagelijks een lijvig epistel waarin ik de grote en kleine dingen die me bezighouden met jullie deel. Het plan is om af en toe mijn gedachten en emoties, de ene al waardevoller dan de andere, met u te delen. Af en toe wil ik ook gewoon mijn gal spuien waarbij u als therapeut zal fungeren en deze blog als gemakkelijke fauteuil.

Maar laat me van bij het begin open kaart met u spelen. Ik heb me vreselijk verveeld de voorbije dagen, en deze avond had ik er genoeg van. De drie maanden vakantie zitten er bijna op, en die laatste week weiger ik in ledigheid te door te brengen. Het eerste luik van mijn grote plan om de komende dagen mijn tijd zinvol(ler) te besteden, was het creëren van deze blog. Of ik mijn tijd hier werkelijk zinvol zal besteden, daar kan u best uw bedenkingen bij hebben. Ik heb die namelijk ook.

Nu moet u me even excuseren, want ik ga een sigaret opsteken. U denkt misschien ‘wat vreemd, moet-ie daarvoor zijn computer verlaten?’. Wel ja, ik woon in Gent en heb uitzicht op de schitterende Sint-Pieterskerk, en ik rook bij voorkeur uit mijn ruit hangend met de blik op de kerk en de hemel erboven gericht. Maar goed, laat ik mijn woorden nu vooral in daden omzetten. We zien elkaar hopelijk in de volgende paragraaf terug.

Wanneer u denkt op een typische rokersblog aanbeland te zijn (ik heb er geen idee van of die daadwerkelijk bestaan), dan bent u verkeerd. Het is namelijk de bedoeling dat ik binnenkort ex-roker, of liever, niet-roker zal zijn. Een mooi voornemen, ik weet het. Of ik daadwerkelijk de moed zal opbrengen en vooral karakter zal tonen om de sigaret voor eens en voor altijd uit mijn leven te bannen, is hoogst onzeker. Maar ik leef in de overtuiging dat het mogelijk moet zijn. Helaas is het een verschrikkelijke verslaving en ben ik na een nieuwe stoppoging in een zwak moment al te vaak een mak en gewillig slachtoffer van moeder Nicotine. Een beetje zoals Hugo Claus eigenlijk, ook die heeft zijn hele leven stoppend/hervallend doorgebracht. Ik ben dus in goed gezelschap. Maar dat is een magere troost, want ik koop er geen schone longen of een stalen conditie voor. Daarom dus moet ik er binnenkort maar eens korte metten mee maken. Schitterende uitdrukking trouwens, die ‘korte metten’. Geen idee of het AN is, maar doet dat er hier eigenlijk toe.

Ziezo, mijn computer vertelt me dat ik bijna de kaap van de 450 woorden overschreden heb, en dat is voor mij het sein om een punt achter dit stukje te zetten en een moussaka van de Spar in de microgolf te schuiven. Na het eten schrijf ik een stukje over mijn liefde voor Queen en de muziek de ze gemaakt hebben. Tot zo!

Knuffels,
Mercutio

Den blomstertid nu kommer

2007-09-11T10:31:00.000-07:00

Beste lezer,

Welkom op mijn blog waar ik u zal weten te boeien of vervelen met allerhande verhalen. Zo, als nietszeggende opener kan dat tellen.

Knuffels,
Mercutio