Het is zaterdagavond 1 maart en ik haast me om de deadline voor deze bijdrage aan onze nieuwsbrief te respecteren. Indien de stijl wat haastig en de interpunctie niet altijd even consequent is, dan spijt me dat. Maar de klok dwingt me om het gaspedaal in te drukken. Morgen wil ik geen boze hoofdredacteur aan de telefoon hebben, dat begrijpt u wel.
Ik heb net naar een Lewis-aflevering gekeken. U moet weten dat ik, en met mij zovelen, een grote Morse-fan ben. En de nieuwe reeks kan ik ook wel smaken. Ik weet wel, het is Morse niet. Maar deze discussie wil ik niet voeren. Niet hier, niet nu en vooral niet met u. Wat ik eigenlijk wou zeggen, is dat ik ondertussen na Lewis achter de pc gekropen ben om deze tekst te schrijven en er wat muziek bij opgezet heb (Queen, of wat dacht u op zaterdagavond). Over het liedje dat nu op ligt wil ik het graag met u hebben. Niet alleen omdat het zo’n mooi liedje is (hier kan je het beluisteren: http://www.youtube.com/watch?v=vJpLV38i3FI, de live-versie [Japan ’79 – Freddie nog een jaar of twee zonder moustache] vindt u hier: http://www.youtube.com/watch?v=HG51FMWUyzs) maar vooral de lyrics zijn wat ik hier voor het gemak maar ‘inspirerend’ zal noemen.
Het liedje heet Teo Torriate en is deels in het Engels, deels in het Japans gezongen. Hier geef ik kort het refrein mee:
Let us cling together as the years go by
Oh my love, my love
In the quiet of the night
Let our candle always burn
Let us never lose the lessons we have learned
Of in het Japans:
Teo torriate konomama iko
Aisuruhito yo
Shizukana yoi ni
Hikario tomoshi
Itoshiki oshieo idaki
Het is een beetje klef, een beetje cheesy, maar zo gaat dat bij mooie liefdesliedjes (als u het ondertussen nog niet beluisterd heeft, scroll dan even naar boven en klik op die links). En nu vraagt u zich uiteraard af waarom ik op een zaterdagavond deze kleffe romantiek in een ‘aan het woord’ steek? Wel nu, omdat het lied even goed over onze geliefde ploeg als over een koppel kan gaan. We zijn nu aan ons derde seizoen bezig dat tussen haakjes gezegd op wieltjes verloopt. Iedereen kijkt alvast uit naar een vierde seizoen, stilaan worden we een vaste waarde in de kerncompetitie. Wat er ook van zij, The Balls hebben zowel spelers als supporters veel vreugde en liefde geschonken. GBoF is ons grote eeuwigdurend verbond, de levensverzekering van heel wat vriendschappen. A thing of beauty, een zaak om te koesteren. Het maakt niet uit hoe je het bekijkt: als warm vriendschapsnest, sportieve uitlaatklep, plaats om te netwerken of het aan te leggen met knappe vrouwelijke supporters – bij Great Balls of Fire kan het allemaal. Daarom dan ook mijn boodschap voor en liefdesverklaring aan wat Great Balls of Fire is: Let us cling together as the years go by, oh my love my love... We zien elkaar woensdag om 20u in Mariakerke voor de laatste grote topper van dit seizoen die waarschijnlijk beslissend zal zijn in de strijd om promotie naar een hogere reeks.
5
(Glória Maria, Braziliaans en eigenlijk al vrij oud. Maar in de jaren '70 en '80 een jonge journaliste, een vrolijke spring-in-'t-veld en vooral: sexy)
No comments:
Post a Comment