Zondagnamiddag, en de sunday-afternoon blues slaan genadeloos toe.
Wat verweesd dwaal ik rond op het net, en denk dan maar dat ik hier een korte impressie van het spaghettifeest kan geven, voor wie het interesseert.
Louis Neefs zong het al, jaren geleden: de ochtend na een feest is altijd triest. En bij uitbreiding de hele dag. De adrenaline is al lang weggeëbd, en de vermoeidheid in hoofd en lichaam veroordeelt me tot de rest van de dag al lummelend door te brengen. Ik moet het uitzweten.
Maar goed, gisteren dan. De dag begon niet zo leuk. Doorheen een vreselijke plensbui fietste ik naar het Bondslokaaltje in De Pinte, waar 's avonds ons feest plaats zou vinden. Eenmaal daar aangekomen, at ik samen met de ploegmaats enkele koffiekoeken en begon dan met hen een massa paprika's, courgetten etc. te snijden. De penetrante geur van knoflook hangt nog steeds in mijn vingers. Ik vrees dat dit nog wel enkele dagen zo zal blijven. Na het snijden van de groenten arriveerde onze kok, die op enkele uren tijd met de door ons uitgekozen en gesneden groenten een overheerlijke spaghettisaus maakte. Bij deze nog eens bedankt Herwig! Na een korte briefing over wie wat zou doen om de zaal klaar te maken, was het tijd voor een generale repetitie voor het toneel dat we 's avonds zouden opvoeren: FC De Kampioenen - Pico en Xavier uit de kast? De spanning was soms om te snijden, omdat iedereen -incluis mezelf- niet echt bij de les was en dus tekst en regie-aanwijzingen wel eens vergat. Hoe dan ook, we hadden geen tijd om tot 's avonds te repeteren. De zaal kon een schrobbeurt gebruiken, tafels en stoelen waren nog niet geplaatst en ook achter de bar moesten alle glazen, borden en bestek dat we zouden gebruiken afgewassen worden. Ondertussen ontdekten we dat de drankleverancier een deel van onze bestelling niet had opgenomen, en zo moesten we good-old Brecht terwijl we hem zo hard nodig hadden nog achter enkele bakken bier sturen. Enfin, terwijl ik dit allemaal opschrijf moet ik er hard om lachen, want het lijkt zo futiel te zijn. Hoe dan ook, zo'n spaghettifestijn organiseert zich niet vanzelf. Met een erg strakke timing als mes op onze keel was het enkele uren hard werken geblazen. En zoals het altijd gaat was de zaal net op tijd piekfijn in orde, stond de saus op punt en waren de tientallen tombolaprijzen netjes uitgestald. Dan zelf de lekkere spaghetti eens voorproeven en wachten op de eerste eters. Tussen kwart na 7 en half 8 stroomde de massa binnen, en was het hard werken, zowel in de keuken, achter de bar als in de zaal. De tijd vloog en er werd geschranst en gedronken dat het een lieve lust was. Na het dessert kondigden we aan dat het stilaan tijd werd voor het hoogtepunt van de avond: ons toneel. We trokken ons terug in het doorgangetje tussen toiletten en eetzaal dat diende als kleedkamer en coulissen. 'Hopelijk blijft mijn opgekleefde snor netjes op z'n plaats hangen', hoopte ik. Iets na half elf lieten we de bekende begintune van FC De Kampioenen spelen, de show begon. Bert, ofte DDT kwam als eerste op en had meteen de lachers op zijn hand. Een beetje tot onze grote verbazing verliep alles gesmeerd. Iedereen onthield zijn tekst én acteerde ook goed. Het publiek genoot zichtbaar van zowel de vele typische FCDK-mopjes als de licht absurdistische mopjes. Aan het eind van het verhaal was een overweldigend applaus ons deel. Mission accomplished. Oef. Het hele toneel dat zo'n tien minuten à vijftien minuten duurde staat op video en misschien (hopelijk) binnenkort op onze site. Dan moet u maar eens kijken, en zelf oordelen hoe we er het vanaf gebracht hebben. Ik was in ieder geval tevreden, zowel van mezelf als Boma, en als scenarist/regisseur. Maar zonder de geniale vertolkingen van de rest van de ploeg (ik denk maar aan Niels als 'Pascalleke', Brecht als 'Oscar' of John als 'Xavier') zouden we natuurlijk nergens gestaan hebben. Ik vind het jammer dat dit type toneeltjes maar 1x gespeeld wordt, volgend jaar moeten we iets anders bedenken. Mijn excuses trouwens als voorgaande regels te hoogdravend klinken. Het blijft uiteraard amateurtoneel met amateuracteurs, maar het is wel verdomd goed amateurtoneel.
Tegen enen was al ons volk ervandoor, en begon voor ons het lastigste werk van de hele avond: de opkuis. Maar veel boeiends heb ik daarover niet te vertellen, daarom zwaai ik af met een
doei
your knight at the opera
