the long and winding road

Donderdagnacht, en ik heb geen zin om tussen de lakens te kruipen. In de Amber, het stamcafé van de filologen, viel er niet veel te beleven. Daarom heb ik vroeg de vertrouwde rommeligheid van mijn kot opgezocht. Hier zit ik dan, in het donker, met op de achtergrond de harde beats van de vermaarde maar marginale Overpoortstraat. Ik steek gauw enkele kaarsjes aan, en leg de Beatles op. Kwestie van het wat gezellig te maken voor ik verder schrijf aan wat ik binnen enkele paragrafen trots mijn pennevrucht zal noemen.

Paniek. Ik vind mijn aansteker niet, en bedenk net dat-ie in mijn pennenzak zit. Die steekt dan weer in mijn sporttas die ik vergeten heb op de trappen van de Blandijn, grenzend aan de Amber. Ik bel snel naar Jonas die mijn tas ziet staan. Ondertussen besef ik hoeveel geluk ik wel niet heb, want ook mijn portefeuille met Visa zit erin. Jonas belooft de tas mee te nemen en ze morgen in 'de kelder' te stallen waar ik ze kan ophalen. Ik veeg het angstzweet van mijn voorhoofd en ga opnieuw achter mijn scherm zitten.

Geen kaarsjes dus, maar wel een melancholische Paul McCartney die over the long and winding road that leads to your door zingt. Het troost me enigszins. Over the Beatles moet ik hier binnenkort ook eens een stukje schrijven, denk ik. Nu zal het evenwel over the Balls gaan. Qué?! denkt u nu misschien. Wel, hou dan op met denken en lees vooral verder. The Balls, of voluit Great Balls of Fire; is een Gentse minivoetbalclub waarvan ik speler en voorzitter (in volgorde van belangrijkheid) ben. We zijn aan ons derde seizoen bezig in de derde reeks van de kerncompetitie 'Gent-De Pinte'. Na 4 speeldagen staan we alleen op kop met een knappe 12 op 12. We scoorden 60 doelpunten in 4 wedstrijden, terwijl we er maar 9 binnenkregen. Voor meer cijfers en interessante en nutteloze weetjes verwijs ik u graag door naar www.greatballsoffire.be.

Dit jaar mikken we op de promotie naar de tweede reeks. In concreto betekent dit dat we ofwel kampioen of vice-kampioen moeten worden, want enkel de eerste twee uit een reeks promoveren. Indien we op de beslissende momenten de drie punten pakken, niet te veel geplaagd worden door blessurelast en een beetje geluk hebben, zouden we in ons opzet moeten slagen. Het is gewoon tijd voor een volgende, hogere sportieve stap in ons bestaan. Ik hoop dat dit niet al te verwaand klinkt. Zo is het ook niet bedoeld. Hoewel het sportieve aspect voor de ploeg erg belangrijk is (winnen is gewoon leuk), blijven we in de eerste plaats een bende vrienden die in het wekelijkse voetbaltreffen een mooi excuus vindt om elkaar te zien en een pintje te drinken. Deze zin klinkt trouwens veel te volks. Maar dat wijt ik aan het nachtelijke uur (en ook wat aan Elton John die the Beatles vervangen heeft).

Genegen maar vooral elitaire groeten,
Knight at the Opera

Stop your sobbing

Blogspot.com leert me dat ik al 6 posts heb. En in geen enkel van die posts maak ik melding van een of ander boek dat ik de voorbije maanden gelezen heb. Dat kan niet langer zijn. Om het goed te maken geef ik hieronder een overzicht van de boeken die ik gelezen heb. Het zijn er niet erg veel, ik weet het wel. Maar daar had ik zo mijn redenen voor...

- Connie Palmen / Lucifer
- Connie Palmen / I.M.
- LP Boon / Eros en de eenzame man
- Niccolló Machiavelli / the Prince
- JM Coetzee / In ongenade
- Hanif Kureishi / Dromen en daden
- GC Marquez / Honderd jaar eenzaamheid
- Patricia de Martelaere / Het onverwachte antwoord
- Hugo Claus / De verwondering
- nog een paar titels waar ik niet meteen kan opkomen.

De eerste zes boeken zal ik hier binnenkort kort recenseren. Marquez, Claus en De Martelaere heb ik (nog) niet uitgelezen. Ik was ze op een slecht moment aan het lezen, heb ze aan de kant moeten leggen, en daar liggen ze nog steeds.

Op mijn verlanglijstje staan:
- de dagboeken van Nolens
- Paul de Wispelaere / Het verkoolde alfabet
- een boeiende autobiografie. Van wie is me voorlopig nog een raadsel.


groenten,
Knight at the Opera

Kill your darlings

Ik geraak stilaan vertrouwd met het blogfenomeen. De schroom om allerlei onbelangrijks met Vlaanderen en de wereld te delen smelt stukje bij beetje weg. Daarom wat triviale dingen die ik even kwijt moet:

- Al enkele maanden loop ik met twee mooie namen in mijn hoofd voor mijn dochter(s) later, helaas vergeet ik die namen heel snel. Daarom zet ik ze hier maar, opdat ik ze nooit meer zou vergeten: Roxanne en Kirsten. Heavenly in their brilliance, vind ik.

- Agnetha Fältskog is mijn droomprinses. Maar ook Sharon Stone en, wat dichter bij huis, Annelies Beck vind ik best te pruimen.




















- Een goed jaar geleden heb ik gezworen nooit meer Inbev-bier te drinken. Helaas, na enkele maanden lapte ik die dure eed aan mijn laars. Op dit eigenste moment drink ik een Stella-pint. Bij deze wil ik vooral aan John Verhaest mijn excuses aanbieden. Maar, John, je weet dat ik nog steeds Primus boven andere pinten verkies. Jammer genoeg verkoopt de Spar Heuvelpoort geen Primus.

- Mijn fiets is enkele weken geleden gestolen. Sinds ik aan de universiteit studeer is me dat al een keer of vijf overkomen. Voortaan geen fiets meer voor mij. Ik ga te voet, neem de bus of lift. Een aanrader trouwens, dat liften. Opvallend ook dat het meestal minder bedeelden/luizigaards zijn die halt houden. Zij die weinig hebben, geven het meeste, denk ik dan. Ik open meteen mijn Outlook en stuur die zin door naar de Bond zonder Naam.

- Door dit jaar vaak te voet ergens heen te gaan, hoop ik volgend jaar beter getraind dan dit jaar aan de start van de Dodentocht te verschijnen. Op km. 54 ben ik gestrand, en ik schaam me er nog steeds bijzonder diep over.

- Maandag begint het academiejaar. Ik tel af. Morgen mag het al maandag zijn.

- Onlangs ergens gehoord, en hard om moeten lachen: if there's grass on the field, play ball.

- Dinsdag voor het eerst de legendarische rockopera 'Tommy' gezien (the Who). Sindsdien loop ik de hele dag 'see me, feel me' te piepen. Hier is de bewuste scène (see me, feel me / listening to you):http://nl.youtube.com/watch?v=_G8fuURihEw

- Oh ja, ook dit nog: ik ben een onvoorwaardelijke fan van de allereerste reeksen van FC de Kampioenen (en een rabiate hater van de latere reeksen). Hier heb ik een hilarisch filmpje: http://nl.youtube.com/watch?v=qui7R3JqfFs

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!

40 uur niet gerookt, en alles gaat nog steeds prima. Het vervelende hoesten duurt helaas nog eventjes. Deze middag ga ik trouwens met Bert zwemmen. Voortaan kan ik weer sporten en me niet schuldig voelen omdat ik aan de eerste sigaret na het sporten zal denken. Wat een archislechte zin. Maar ach, wat geeft het? Alsof ik lezers heb... En neem nu eens aan dat er een paar zijn, dan nog kennen ze me niet dus hoef ik niet bang te zijn dat ze mij op enkele krakkemikkige grammaticale constructies afrekenen.

Om het over iets helemaal anders te hebben: de voorbije dagen heb ik via YouTube uren naar Ramses Shaffy geluisterd. Ik kende de man al langer, maar verder dan 'Sammy' reikte mijn kennis van zijn uitgebreide oeuvre niet. Als u zich hierin herkent: rep u dan naar YouTube of de platenwinkel en beluister schitterende nummers als 'Pastorale', 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder', 'We zullen doorgaan', ... Het loont de moeite. Oh ja, met Shaffy was ik misschien niet erg vertrouwd, maar met zijn pupil Wim de Craene des te meer. Maar daar wijd ik wel eens een apart tekstje aan.

'We zullen doorgaan' doet me trouwens meteen denken aan het moeizame formatieberaad deze zomer (en ongetwijfeld mag ik hier binnenkort 'en herfst' achter zetten). De zomer staat al te vaak synoniem voor komkommertijd, maar dat was buiten de oranje-blauwe onderhandelaars gerekend. Nu, voor mijn part hoeft er geen Belgische regering te komen. En als het er toch van zou komen, dan hoop ik dat De Wever en co het onderste uit de kan gehaald hebben.

Tot gauw,
Your Knight at the Opera

Waterloo sunset

Zoals hieronder aangekondigd ben ik gestopt met roken, en wel gisterenavond om kwart voor acht om precies te zijn. Ik ben blij dat die laatste sigaret achter de rug is, maar toch zal ik het wat missen. Roken is zo leuk. Maar aangezien het voor het goede doel is, moet ik even op de tanden bijten.

Net na die laatste sigaret heb ik, zoals het op stoppen-met-roken-sites voorgeschreven staat, alles wat me aan de sigaret doet herinneren weggegooid. Veel was dat gelukkig niet: enkele lege pakjes, en een zelfgemaakt asbakje. Mijn aansteker heb ik in mijn bureau weggelegd, die heb ik nog nodig om kaarsjes aan te steken.

Het is ondertussen bijna middag. Ik heb al 6 sigaretten niet gerookt. En vertoon ik nu afkickverschijnselen? God, niet echt. Ik heb wel zin in sigaretten, maar ik hou die drang voorlopig onder controle. Ondertussen hoest ik wel af en toe wat slijmpjes op. Dat zijn mijn longen zijn die aan de grote schoonmaak beginnen.. Net zoals ik trouwens. Deze middag geef ik mijn kot een beurt. Volgende week begint immers het nieuwe academiejaar, hoognodig dus om het hier wat te fatsoeneren.

We will rock you

Goed beste lezer, zoals ik beloofde net voor de verrukkelijke moussaka is het nu tijd voor Queen. Het is misschien ongewoon dat een gezonde, jonge heteroseksueel dweept met een groep aangevoerd door de grootste nicht aller tijden: Freddie Mercury. Laat ik u daarom kort mijn verhaal vertellen.

Ik was twaalf en hoewel ik verre van ongelukkig was, had ik na enkele weinig rimpelloze jaren nood aan wat ik omschrijf als positieve imput. Net als zovelen was ik een onvoorwaardelijke fan van de film Highlander en de serie die daarvan gemaakt is. De soundtrack van de film was geschreven door Queen, voor mij toen nobele onbekenden. De eerste Highlander-film verscheen in mijn geboortejaar 1986. De plaat die Queen voor de prent schreef kent het publiek ongetwijfeld als A kind of Magic, met daarop onder andere het poppy Kind of magic, het bitterzoete Who wants to live forever en het ruige Princes of the universe dat trouwens jarenlang als begintune van de serie werd gebruikt. Highlander was met een straatlengte voorsprong mijn favoriete jeugdfilm, onder meer omdat de soundtrack me ongewoon diep ontroerde. Op een van mijn eerste uitjes alleen in de stad bezocht ik een muziekwinkel en ging er op zoek naar een plaat van Queen. Niet goed wetende welk album te kopen, nam ik het zekere voor het onzekere en koos voor het eerste (van drie) Greatest Hits album. Eenmaal thuis was ik in de wolken. Zo’n schitterende, grootse rock had ik nog nooit gehoord. Duizenden keren liet ik thuis Bohemian rhapsody, Killer queen, Don’t stop me now, Somebody to love en vele andere door de luidsprekers knallen. Mijn gezinsleden hebben door die jarenlange overdosis een ware Queen-aversie ontwikkeld die ze nooit echt kwijtgespeeld zijn, behalve mijn jongere broer dan, die zoveel bombast stiekem wel kon appreciëren.

Doorheen mijn puberteit bleef de nood aan positieve imput hoog, en die vond ik in het machtige gitaarwerk en de resem indrukwekkende toonladders die Queen’s liedjes zo kenmerken. Ik kocht doorheen de jaren al hun platen (een twintigtal) en hun vitalistische muziek entte zich als het ware op mijn genen. Wat er ook moge gebeuren, mijn diepe liefde voor Queen raak ik nooit kwijt, alleen al uit dankbaarheid voor al het moois dat Freddie Mercury en de zijnen me gegeven hebben. Ik word nog steeds helemaal warm vanbinnen bij het horen van Mercury’s fluwelen stem of het unieke gitaargeluid van Brian May’s Red Special, want zo heet de gitaar die hij trouwens als late tiener zelf in elkaar knutselde bij gebrek aan geld om zich een duur exemplaar aan te schaffen.

Vanaf mijn zestiende ging ik me dankzij de televisie en het internet dieper verdiepen in de Queen-materie. Ik bekeek talloze optredens, interviews en documentaires. In mijn kamer hing ik posters van Freddie Mercury op en ik las alle boeken over Queen die er in Gent en omstreken te krijgen waren. Mijn gewone voorliefde werd een obsessie. Ik wist werkelijk alles over Queen, inclusief absurde details over de privé-levens van de groepsleden (zo kan je me gerust naar de namen van Freddie Mercury’s katten vragen, of naar de reden waarom dit of dat nummer een b-kantje is geworden of uiteindelijk op die plaat ipv op de andere terecht is gekomen).

Ondertussen heb ik een erg brede muzieksmaak ontwikkeld. Een leven zonder muziek op de achtergrond lijkt me gewoon ondenkbaar. Echt vaak luister ik niet meer naar Queen. Hoogstens één keer per maand leg ik nog eens een plaat van hen op. But it still sends shivers down my spine…

Hieronder geef ik jullie enkele leuke links naar live Queen-filmpjes op Youtube mee. Zoals je zal zien zijn het niet altijd de grootste hits, maar stuk voor stuk zijn het parels.

Dit zijn alvast twee liedjes uit het midden van de jaren '70. Nooit singles geweest, laat staan hits. maar Freddie brengt ze indrukwekkend, alleen achter zijn piano.

Take my breath away (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=yILTa34FYR8 (tmba)

My melancholy blues (News of the World, 1977)
http://nl.youtube.com/watch?v=GEvtutZc2eE (mmb)

Hier is Bohemian Rhapsody en het indrukwekkend Radio Ga Ga tijdens Live Aid, en het rockende Tie your mother down gefilmd in het Wembleystadion tijdens hun laatste tournee ('86) :

Queen @ Live Aid ('85)
http://nl.youtube.com/watch?v=4FNoIDgNE6o

Tie your mother down (A day at the races, 1976)
http://nl.youtube.com/watch?v=oTrNXcurSyE

Cocaine blues

Beste lezer,

In mijn vorige post hanteerde ik misschien verkeerdelijk het adagium ‘less is more’, en dat wil ik nu goedmaken. Maar, beste lezer, verwacht niet dagelijks een lijvig epistel waarin ik de grote en kleine dingen die me bezighouden met jullie deel. Het plan is om af en toe mijn gedachten en emoties, de ene al waardevoller dan de andere, met u te delen. Af en toe wil ik ook gewoon mijn gal spuien waarbij u als therapeut zal fungeren en deze blog als gemakkelijke fauteuil.

Maar laat me van bij het begin open kaart met u spelen. Ik heb me vreselijk verveeld de voorbije dagen, en deze avond had ik er genoeg van. De drie maanden vakantie zitten er bijna op, en die laatste week weiger ik in ledigheid te door te brengen. Het eerste luik van mijn grote plan om de komende dagen mijn tijd zinvol(ler) te besteden, was het creëren van deze blog. Of ik mijn tijd hier werkelijk zinvol zal besteden, daar kan u best uw bedenkingen bij hebben. Ik heb die namelijk ook.

Nu moet u me even excuseren, want ik ga een sigaret opsteken. U denkt misschien ‘wat vreemd, moet-ie daarvoor zijn computer verlaten?’. Wel ja, ik woon in Gent en heb uitzicht op de schitterende Sint-Pieterskerk, en ik rook bij voorkeur uit mijn ruit hangend met de blik op de kerk en de hemel erboven gericht. Maar goed, laat ik mijn woorden nu vooral in daden omzetten. We zien elkaar hopelijk in de volgende paragraaf terug.

Wanneer u denkt op een typische rokersblog aanbeland te zijn (ik heb er geen idee van of die daadwerkelijk bestaan), dan bent u verkeerd. Het is namelijk de bedoeling dat ik binnenkort ex-roker, of liever, niet-roker zal zijn. Een mooi voornemen, ik weet het. Of ik daadwerkelijk de moed zal opbrengen en vooral karakter zal tonen om de sigaret voor eens en voor altijd uit mijn leven te bannen, is hoogst onzeker. Maar ik leef in de overtuiging dat het mogelijk moet zijn. Helaas is het een verschrikkelijke verslaving en ben ik na een nieuwe stoppoging in een zwak moment al te vaak een mak en gewillig slachtoffer van moeder Nicotine. Een beetje zoals Hugo Claus eigenlijk, ook die heeft zijn hele leven stoppend/hervallend doorgebracht. Ik ben dus in goed gezelschap. Maar dat is een magere troost, want ik koop er geen schone longen of een stalen conditie voor. Daarom dus moet ik er binnenkort maar eens korte metten mee maken. Schitterende uitdrukking trouwens, die ‘korte metten’. Geen idee of het AN is, maar doet dat er hier eigenlijk toe.

Ziezo, mijn computer vertelt me dat ik bijna de kaap van de 450 woorden overschreden heb, en dat is voor mij het sein om een punt achter dit stukje te zetten en een moussaka van de Spar in de microgolf te schuiven. Na het eten schrijf ik een stukje over mijn liefde voor Queen en de muziek de ze gemaakt hebben. Tot zo!

Knuffels,
Mercutio

Den blomstertid nu kommer

Beste lezer,

Welkom op mijn blog waar ik u zal weten te boeien of vervelen met allerhande verhalen. Zo, als nietszeggende opener kan dat tellen.

Knuffels,
Mercutio