Through my cunt you see my soul (Pia Fraus – Vrijages)

Through my cunt you see my soul (Pia Fraus – Vrijages)

Sinds enige tijd ben ik een bescheiden fan van erotische literatuur. Daar hoeft u zich niet heel veel bij voor te stellen, lezer. Ik heb – helaas - geen boekenschap vol staan met ‘vieze boekskes’, laat staan een heuse feminatheek zoals L.P. Boon. Maar toch, ergens in mijn boekenkast pronkt ‘Mieke Maaikes obscene jeugd’ fier tussen het tweedelige ‘Niemands meester, niemands knecht’ van Johan Anthierens en ‘De Metsiers’. Verderop, naast Bordewijks ‘Karakter’, vind ik ‘Eros en de eenzame man’ terug. Terwijl ik dit schrijf maak ik me de bedenking dat ik deze twee Boon-boeken maar eens bij elkaar moet zetten. Voorlopig zijn de enige boeken van eenzelfde auteur die ik bij elkaar zet die van Connie Palmen. Elke boekenkast heeft eigen regels, niet? Maar goed, ik speur verder op zoek naar boeken waarin onverbloemd over seks en fantasie gekout wordt. Helemaal bovenaan in de kast, verscholen naast het droge – zeg maar saaie - ‘Brief aan Boudewijn’ vind ik ‘Het seksuele leven van Catherine M.’ en ‘Hoeren’ van Ischa Meijer terug. Het laatste boekje is misschien niet het meest erotische van de hoop, maar wel erg amusant herinner ik mij. Zeker lezen als je de kans ertoe krijgt.

Aan al deze boeken heb ik erg veel plezier beleefd. Toen ik luttele weken geleden ergens in een boekenwinkel op ‘Vrijages’ van een zekere Pia Fraus stootte, besloot ik dan ook het boek te kopen. Helaas oogde het boekomslag erg schreeuwerig, en even zei de elitaire germanist in mij het boek te laten liggen en beter op zoek te gaan naar de nieuwe Coetzee. Maar omdat de elitaire germanist in mij niet altijd zijn zin krijgt, gaf ik Pia Fraus voorrang op Coetzee. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het motto van het boek (tevens de titel van dit stukje) me finaal over de streep trok het boek een kans te geven.

De naam Pia Fraus klonk me volkomen onbekend in de oren. Google leerde me gelukkig gauw dat ‘Pia Fraus’ Latijn is voor ‘leugentje om bestwil’ en dus een pseudoniem. Hoe de auteur echt heet, is blijkbaar een goed bewaard geheim, evenals zijn of haar geslacht.

‘Vrijages’ bestaat uit een resem kortverhalen waarin een erg zelfverzekerde ik-figuur het bed deelt met kerels en vooral meiden van allerlei plumage. De ik-figuur is een vrouw, hoewel dat niet altijd even duidelijk is. Pia Fraus is bewust erg dubbelzinnig over haar ik-figuur, wat veeleer grappig dan verwarrend is. Gelukkig is het boek niet enkel grappig, het is ook wat het moet zijn: onversneden erotiek. Elk kortverhaal heeft zijn eigen ritmiek en tempo. Nu eens lees je een tergend traag en plagerig verhaal, dan weer swingt het langs alle kanten, komt de ik-figuur vingers te kort en wordt er schreeuwend klaargekomen dat het een lieve lust is. Het enige dat de verhalen met elkaar gemeen hebben is dat ze origineel en erg goed geschreven zijn en je nieuwsgierig maken naar het volgende verhaal.

Omdat ik enigszins lovend ben over ‘Vrijages’ vraagt u zich misschien af hoe het boek zich verhoudt tot enkele van de hierboven aangehaalde kleppers. Wel nu, ik zou ‘Vrijages’ niet meteen op hetzelfde niveau plaatsen van Boons erotische meesterwerkjes. Boons erotische literatuur is meer dan een bundeling lekker lezende erotische verhaaltjes. ‘Mieke Maaike’ bijvoorbeeld is een geniaal boek, op alle mogelijke manieren. En gedurfder. Hoewel je natuurlijk kan opwerpen dat als een boek vandaag op Boons manier gedurfd is, het gauw uit de rekken gehaald zou worden vanwege de pedofiele handelingen die erin beschreven worden. Conclusie: ‘Vrijages’ zeker lezen, al was het maar als een eigentijdse opwarmer voor het zwaardere werk van bv. Boon.

beast of burden

Het filmfestival is voorbij, en nu wacht het grote zwarte gat. Of misschien toch ook niet, de thesis staat immers aan de deur te bonken en ook 's avonds valt er altijd wel wat te beleven. En als er niks te beleven valt, schrijf ik hier een beetje.

Maar goed, laat ik maar mijn laatste mini-filmrecensies met jullie delen. Dit heb ik de afgelopen dagen nog gezien:

- Du levande (You, the living)(7.5/10): Deze film ben ik gaan bekijken om de eenvoudige reden dat het een Zweedse film is. Het is best een goede film, maar ik vond hem belange niet zo geniaal (grappig) als de rest van de zaal. Na een uurtje had ik het wel gehad met het lachen met 'de grijze, saaie mens die maar wat aanmoddert'.

- Ficcío (8.5/10): Net zoals bij El Otro (zie onder) maken we kennis met een getrouwde veertiger (Alex) die er even uit moet, op (schrijf)vakantie bij vrienden. Onze man wordt daar - je voelt me al komen - verliefd op een knappe muzikante (Mónica) die eveneens alleen op reis is. Heel lang blijft alles erg platonisch tussen Alex en Mónica, maar dan duiken plots Alex' vrouw en kinderen op. Hoe het afloopt zal ik maar verklappen zeker, want de kans dat deze film bij ons in de zalen komt is klein. Alex verkrampt helemaal met zijn vrouw in de buurt, hij mijdt plots alle contact met Mónica. Op een dag vertrekt Mónica, het afscheid van Alex (met familie erbij) is nogal pijnlijk voor Alex, hij durft nauwelijks 'adios' te zeggen, laat staan Mónica eindelijk eens te zoenen. Nu ja, zijn vrouw en kinderen staan erbij, dus dat laatste zou nogal vuurwerk gegeven hebben. Je leest het, ik schakel lichtjes over naar de volkse modus. Moet kunnen. Enfin, Monica vertrekt naar huis. Op de ochtend van haar vertrek springt Alex in de auto ('schat, ik ga even om koeken'), haalt Mónica in onderweg, verklaart zijn liefde, ze kussen hartstochtelijk (ik zat al met tranen in de ogen) en verlaten elkaar dan. Voorgoed.

- Brando (8/10): Deze 3 uur durende documentaire over het leven en carrière van Marlon Brando was precies wat ik ervan verwachtte: informatief, boeiend, saai voor Jan-met-de-pet. Anyway, Brando is larger than life! Net zoals Freddie I guess.

love in vain

Zoals beloofd kom ik met nieuwe verslagjes over de films die ik de afgelopen dagen gezien heb.

EL OTRO (6/10): Een Argentijnse veertiger moet er even uit. Ergens te lande overdenkt hij zijn leven, ondertussen het pad van anderen kruisend. Het obligate vreemdgaan kon niet ontbreken. Maar aan het eind keert hij terug naar zijn zwangere vrouw. All's well that ends well. Deze film had z'n goede en slechte momenten en krijgt een voldoende.

DOG HEAD (5/10): Het hoofdpersonage in deze Spaanse film heeft enkele 'défauts' die hem beletten een normaal leven te leiden. Toevallig komt hij in Madrid terecht waar hij verliefd wordt, vriendschap sluit met een oude heer en bijna verkracht wordt door een oude vrijster. De enkele knappe scènes kunnen deze film echter niet optillen uit de middelmatigheid, daarom krijgt hij dan ook een 5.

CONTRE TOUT ESPERANCE (4/10): Het programmaboekje heeft me misleid. Deze film kondigde zich aan als een spannende, psychologische thriller. Niks was minder maar, het scenario was nogal dunnetjes en weinig verrassend. De goede acteerprestaties konden helaas niet verhinderen dat deze film amper een 4 krijgt. Had de regisseur 20 extra minuten beeld weggeknipt, was-ie echter wél geslaagd.

FERIEN (6/10): Het lijkt wel alsof ik de laatste dagen hooguit 'aardige' films gezien heb. Daar is helaas iets van aan. 'Ferien' stond niet op mijn festivalprogramma, maar omdat Griet van de Steene (zie onder) de dubbing van deze Duitse prent verzorgde, kon ik niet afwezig blijven. Laten we het er op houden dat het dubben beter was dan de film zelf.

SLEUTH (9.5/10): Tot dusver de beste film die ik op dit filmfestival gezien heb. Deze remake van een film uit '72 (op zijn beurt gebaseerd op een toneelstuk) werd geregisseerd door Kenneth Branagh terwijl Harold Pinter de 'screenplay' leverde (toch moet dit je niet tegenhouden om te gaan kijken, John Verhaest). Het verhaal is origineel en zit goed in elkaar, de dialogen sterk, de acteerprestaties zo mogelijk nog sterker. Enfin, ik ga er niet lyrisch over worden, ga gewoon kijken. Het is de moeite waard.

GERONIMO (9/10): Mijn tweede Walter Hill-film krijgt eveneens een negen. The Long Riders vertelt aan de hand van 'la petite histoire' een stukje Amerikaanse geschiedenis, deze film over de beroemdste Apache-indiaan doet hetzelfde. Aangrijpend, beklijvend, eerlijk en bovenal wondermooi. Ik ben een Hill-fan geworden.

You win again

Nog niet zolang thuis van de Gentse sporttempel 'het Tolhuis'. Daar speelde GBoF zijn zevende wedstrijd van het seizoen, en wel tegen dichtste achtervolger Hasta Curva. Na het verlies van vorige week tegen MVC Code hadden we iets recht te zetten. De kalender kent echter geen medelijden en liet ons tegen een andere topper uitkomen, Hasta Curva staat namelijk derde en wij tweede. Easy peasy zou het niet worden, dat wisten we op voorhand. Maar goed, ik ben rond de pot aan het zeiken, de helft van mijn lezers heeft deze post al verlaten en op de link 'gbof' rechts in beeld geklikt. Indien u dat nog niet gedaan heeft: beheers u even.

The Balls wonnen met 1-6. Hasta Curva was een jonge, sportieve en vooral erg 'moeilijke' ploeg om tegen te voetballen. De gladde ondergrond van het tolhuis heeft daar ongetwijfeld ook mee te maken. Maar goed, in deze zespuntenmatch gaan wij met de drie punten naar huis. Schitterend, niet? Al die platte voetbalclichés. Voor een uitgebreid wedstrijdverslag, een update van het klassement en allerlei nuttigs en onnuttigs verwijs ik u nogmaals door naar Be Free. Mopje. www.greatballsoffire.be is uiteraard het enige juiste adres. Maar goed, the Balls winnen opnieuw. Hence de Bee Gee-titel. Schitterend nummer trouwens: http://nl.youtube.com/watch?v=7mHyUqTizjQ.

Verder: morgen is de grote dag voor mijn dierbare vriendin Griet Van de Steene. Supporteren jullie mee? Ik mag het hopen. 's Voormiddags ga ik wat thesissen, 's namiddags zwemmen, dan twee filmpjes en dan zien we wel. Nu kruip ik in bed met Tom Lanoye.

Tot gauw
Your Knight @ the Opera

(geef toe, die '@' is hip)
(:))

Back chat

Tijd voor enkele nieuwtjes:

- op 8 november komt één van mijn literaire voorbeelden naar Gent. Connie Palmen komt voorlezen en wordt geïnterviewd door een vrouw wiens naam me ontglipt. Dit alles vindt plaats in een zaal in de bibliotheek aan het Zuid, op wandelafstand van mijn kot. Ik zal er zijn, u ook als u enige smaak heeft.

- 17 oktober speelt in het kader van het Filmfestival van Vlaanderen de Duitse film 'Ferien' in Studio Skoop (20.15u). Mijn goede vriendin Griet Van de Steene (tevens levenspartner van mijn goede vriend Bert Vanommeslaeghe) zorgt voor een live 'dubbing' in een soort koptelefoontjes. Be there, or be square. Even dacht ik 'Be Free' te zeggen, maar dat zou nergens op slaan. Tenzij op de blog van Eric Van Rompuy. Google hem maar eens.

- Ik heb net een Franse hamburger van Snack Deniz II binnengespeeld en voel me schuldig. Mijn darmen hopen dat ik heel gauw stop met studeren en een enigszins normaal en gezond leven ga leiden. 'Hang on in there' zou ik zeggen. Als dat niet 'cool' is, alweer een Engelse uitdrukking.

- Het verdwenen paneel van het Lam Gods (de Rechtvaardige Rechters) is teruggevonden, aldus Humo. "Het stond gewoon tegen een pilaar links van de deur. De kuisvrouw had het daar gezet."

- Om Olivier te plagen en John een plezier te doen: "Onlangs gehoord, en erg om moeten lachen: 'When there's fluff on the muff, she's old enough".

Morgen moet ik er vroeg uit en eindelijk eens werk maken van de thesisvoorbereidingen, daarom laat ik jullie. Vi ses!

Everyday I look at the world from my window

Ik ben net terug van de film The Long Riders en voor ik mijn warme nest opzoek, plaats ik hier nog gauw een woordje over deze 27-jaar oude western van Walter Hill.

Net zoals Ekko krijgt deze prent over Jesse James een 9/10, ofte de grootste onderscheiding. En die is verdiend. Het scenario zat snor, de fotografie was voortreffelijk en in 2007 helemaal nog niet gedateerd, er werd ge-ni-aal geacteerd (James Keach, Stacey Keach, David Carradine, Dennis Quaid etc!) en de muziek van Ry Cooder tenslotte rondde alles mooi af. Als je de film nog niet gezien hebt, ga dan morgen om 20u15 in Sphinx aan de Korenmarkt in Gent kijken. Het is de moeite waard.

Voor mij trouwens geen film morgen, ik heb de avond vrijgehouden om met the Balls te trainen voor de belangrijke topper tegen Hasta Curva van aanstaande dinsdag. Ik vind het nu al jammer dat ik tot maandag zal moeten wachten om een nieuwe film te zien.

Frankly my damn, I don't give a dear

Elk jaar in oktober is het weer van dattem: Filmfestival. Het is kwart voor tien (niet in de ochtend Gerrit) en ik maak me stilaan op voor mijn zesde film: the long riders (walter hill, 1980).

Dit heb ik al gezien:

- EKKO (9/10)
knappe deense film over een politieman die zijn zoon kidnapt. de politieman sleept echter een knoert van een jeugdtrauma met zich mee en dat laat zich merken. spannend, ontroerend, al wat je maar wil. grootste onderscheiding it is. maar niet cum laude.

- UN HOMME PERDU (6.5/10)
een libanese man waarover we niet echt veel te weten komen ontmoet een franse fotograaf met een al even sinister verleden. de fransman is een beetje een viespeuk en neukt alles wat los of vast zit (hij maakt er trouwens ook foto's van). aan het eind van de film ben je niet veel wijzer dan aan het begin. maar dat hoeft ook niet altijd zo te zijn. geslaagd met voldoening.

- IT'S NOT YOU IT'S ME (8/10)
deze argentijnse prent handelt over een man wiens vrouw hem kort na hun huwelijk verlaat. hij voelt zich slecht, sukkelt in een depressie, acteert verkrampt in zijn omgang met vrouwen, neukt zijn frustratie wat van zich af, en klautert stilaan uit het dal. het was alsof ik naar mezelf aan het kijken was. grote onderscheiding dus.

- NOS VIES PRIVEES (3/10)
het cijfer spreekt voor zich, de film was slaapverwekkend en bevreemdend. toen de lichten na de film aangingen barstte het publiek gewoon in lachen uit. niemand geloofde wat ze juist gezien hadden. geschift dus. maar helaas niet goed. het verdict is streng maar rechtvaardig: een buis.

- DELIRIOUS (7/10)
steve buscemi speelt een armtierige papparazzo die een zwerver oppikt die het dankzij allerlei ongeloofwaardige plotwendingen tot een groot acteur schopt. het blijft echter wel een leuke film, soms wat aan de voorspelbare en langdradige kant. een sterke steve buscemi sleept voor deze film een onderscheiding uit de brand.

Binnenkort verschijnen hier nog 10 andere minifilmrecensies
Auf Wiedersehen!
Dein Knight at the Opera

Vliegt den blauwvoet...

Een kille septemberavond, en ik zit op de trein die me van Leuven naar Gent brengt. De temperatuur in mijn treinstel bedraagt geloof ik 30°. Mijn jas en trui heb ik al uitgedaan, maar het hevige zweten en blozen wil maar niet ophouden. Ik zie mezelf in de ruit. Het lijkt alsof ik net een marathon gelopen heb. Rondom mij zitten er tientallen uitgelaten Spaanse en Duitse studenten die (hopelijk) in Brussel zullen uitstappen om een feestelijke nacht tegemoet te gaan. Nog tien minuten geduld.

Toen de trein vertrok sloeg ik Stefan Hertmans' 'Naar Merelbeke' open en begon gretig te lezen. Na het eerste hoofdstuk kapte ik ermee. Te veel lawaau rond mij. Daarom zette ik wat muziek op (iPod) en dacht dit stukje voor mijn blog te schrijven. Morgen, zondag, zet ik het wel eens online (het is uiteindelijk twee weken later geworden, nl. 13/10/07). In het dikke halfuur dat ik nog onderweg ben naar la belle ville de Gand zou ik het graag over een persoon hebben die me na aan het hart ligt: Bart De Wever. Het is al langer geweten dat ik sympathie koester voor de eloquente N-VA-voorzitter. Hij is het die het Vlaams-nationalisme een eigentijdse maar authentieke invulling geeft en het na twee decennia van genadeloze versplintering en stigmatisering opnieuw een waardige politieke rol laat spelen. Waarvoor dank.

Het doet me dan ook veel pijn als ik zie hoe die De Wever de laatste weken in de vaderlandse pers (de noordelijke en vooral de zuidelijke) wordt aangepakt. Deze week werd De Wevers familieverleden breed uitgesmeerd in enkele franstalige kranten. Als klap op de vuurpeil gingen sommigen kranten zelfs op zoek naar De Wevers zus die in de Ardennen in een soort commune woont en sinds kort 'dopt'. Ah, wat is die De Wever een hypocriet! Zijn eigen zus behoort tot 'die soort' die hij zo hard bestrijdt. Heel kort (Gent komt dichterbij, de Spanjaarden en Duitsers zijn gelukkig afgestapt) kan ik daar drie zaken over zeggen:

1. De Wever bestrijdt geen 'soort', hij bestrijdt geen 'Walen'. Met die mensen is niks verkeerd, zij zijn even waardevol als een Vlaming, een Fransman, een Nederlander of een Oostrozebekenaar.
2. Het opvoeren van Katrina De Wever (want zo heet Barts zus), is van een ongeziene irrelevantie in het huidige debat over het hoe en waarom van een staatshervorming. Het heeft er werkelijk niks mee te maken. KDW gaat en staat waar ze wil, net zoals haar broer. Het is niet omdat zij in Wallonië aan 'co-housing' doet en van een uitkering leeft dat haar broer geen rechts-liberale Vlaams-nationalistische ideëen mag koesteren en verspreiden. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden en denken. KDW's leefwijze en politieke opvattingen staan los van haar broer de zijne, en vice versa.
3. Het stalken van de familie De Wever kunnen we gerust plaatsen onder de noemer 'riooljournalistiek'. Een en ander doet me denken aan de Britse situatie waar tabloids als The Sun of The Daily Mirror geen scrupules kennen bij het te grabbel gooien van de privé-levens van publieke figuren. De jacht die in het zuiden van het land op De Wever is ingezet (en waaraan vele 'links-progressieven' in het noorden gretig deelnemen) herinnert me aan wat er Freddie Mercury overkwam. Tussen 1987 en zijn dood in november 1991 werd hij opgejaagd door hordes journalisten die vermoedden dat hij een langzame, pijnlijke dood aan het sterven was. Geen spaander van Freddie's privéleven en waardigheid wou men heel laten. De laatste weken voor zijn dood kampeerden tientallen journalisten letterlijk voor de deur van Garden Lodge, de Londense mansion waar Freddie zijn laatste jaren doorbracht. Dat het er bij De Wever niet zo extreem aan toegaat (de man is naar alle waarschijnlijkheid ook niet stervende) besef ik wel. Maar de redacteurs van de franstalige kranten in kwestie zouden toch moeten inzien dat er met het kraken van De Wever weinig eer te behalen valt. Kritische berichtgeving is ok, zolang het maar fatsoenlijk blijft.

Zo, dat moest er even uit. Nu voel ik me zo'n oude gefrustreerde zak die zijn dagen vult met het schrijven van giftige lezersbrieven. Het zij zo.