Een kille septemberavond, en ik zit op de trein die me van Leuven naar Gent brengt. De temperatuur in mijn treinstel bedraagt geloof ik 30°. Mijn jas en trui heb ik al uitgedaan, maar het hevige zweten en blozen wil maar niet ophouden. Ik zie mezelf in de ruit. Het lijkt alsof ik net een marathon gelopen heb. Rondom mij zitten er tientallen uitgelaten Spaanse en Duitse studenten die (hopelijk) in Brussel zullen uitstappen om een feestelijke nacht tegemoet te gaan. Nog tien minuten geduld.
Toen de trein vertrok sloeg ik Stefan Hertmans' 'Naar Merelbeke' open en begon gretig te lezen. Na het eerste hoofdstuk kapte ik ermee. Te veel lawaau rond mij. Daarom zette ik wat muziek op (iPod) en dacht dit stukje voor mijn blog te schrijven. Morgen, zondag, zet ik het wel eens online (het is uiteindelijk twee weken later geworden, nl. 13/10/07). In het dikke halfuur dat ik nog onderweg ben naar la belle ville de Gand zou ik het graag over een persoon hebben die me na aan het hart ligt: Bart De Wever. Het is al langer geweten dat ik sympathie koester voor de eloquente N-VA-voorzitter. Hij is het die het Vlaams-nationalisme een eigentijdse maar authentieke invulling geeft en het na twee decennia van genadeloze versplintering en stigmatisering opnieuw een waardige politieke rol laat spelen. Waarvoor dank.
Het doet me dan ook veel pijn als ik zie hoe die De Wever de laatste weken in de vaderlandse pers (de noordelijke en vooral de zuidelijke) wordt aangepakt. Deze week werd De Wevers familieverleden breed uitgesmeerd in enkele franstalige kranten. Als klap op de vuurpeil gingen sommigen kranten zelfs op zoek naar De Wevers zus die in de Ardennen in een soort commune woont en sinds kort 'dopt'. Ah, wat is die De Wever een hypocriet! Zijn eigen zus behoort tot 'die soort' die hij zo hard bestrijdt. Heel kort (Gent komt dichterbij, de Spanjaarden en Duitsers zijn gelukkig afgestapt) kan ik daar drie zaken over zeggen:
1. De Wever bestrijdt geen 'soort', hij bestrijdt geen 'Walen'. Met die mensen is niks verkeerd, zij zijn even waardevol als een Vlaming, een Fransman, een Nederlander of een Oostrozebekenaar.
2. Het opvoeren van Katrina De Wever (want zo heet Barts zus), is van een ongeziene irrelevantie in het huidige debat over het hoe en waarom van een staatshervorming. Het heeft er werkelijk niks mee te maken. KDW gaat en staat waar ze wil, net zoals haar broer. Het is niet omdat zij in Wallonië aan 'co-housing' doet en van een uitkering leeft dat haar broer geen rechts-liberale Vlaams-nationalistische ideëen mag koesteren en verspreiden. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen daden en denken. KDW's leefwijze en politieke opvattingen staan los van haar broer de zijne, en vice versa.
3. Het stalken van de familie De Wever kunnen we gerust plaatsen onder de noemer 'riooljournalistiek'. Een en ander doet me denken aan de Britse situatie waar tabloids als The Sun of The Daily Mirror geen scrupules kennen bij het te grabbel gooien van de privé-levens van publieke figuren. De jacht die in het zuiden van het land op De Wever is ingezet (en waaraan vele 'links-progressieven' in het noorden gretig deelnemen) herinnert me aan wat er Freddie Mercury overkwam. Tussen 1987 en zijn dood in november 1991 werd hij opgejaagd door hordes journalisten die vermoedden dat hij een langzame, pijnlijke dood aan het sterven was. Geen spaander van Freddie's privéleven en waardigheid wou men heel laten. De laatste weken voor zijn dood kampeerden tientallen journalisten letterlijk voor de deur van Garden Lodge, de Londense mansion waar Freddie zijn laatste jaren doorbracht. Dat het er bij De Wever niet zo extreem aan toegaat (de man is naar alle waarschijnlijkheid ook niet stervende) besef ik wel. Maar de redacteurs van de franstalige kranten in kwestie zouden toch moeten inzien dat er met het kraken van De Wever weinig eer te behalen valt. Kritische berichtgeving is ok, zolang het maar fatsoenlijk blijft.
Zo, dat moest er even uit. Nu voel ik me zo'n oude gefrustreerde zak die zijn dagen vult met het schrijven van giftige lezersbrieven. Het zij zo.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment