Frankly my damn, I don't give a dear

Elk jaar in oktober is het weer van dattem: Filmfestival. Het is kwart voor tien (niet in de ochtend Gerrit) en ik maak me stilaan op voor mijn zesde film: the long riders (walter hill, 1980).

Dit heb ik al gezien:

- EKKO (9/10)
knappe deense film over een politieman die zijn zoon kidnapt. de politieman sleept echter een knoert van een jeugdtrauma met zich mee en dat laat zich merken. spannend, ontroerend, al wat je maar wil. grootste onderscheiding it is. maar niet cum laude.

- UN HOMME PERDU (6.5/10)
een libanese man waarover we niet echt veel te weten komen ontmoet een franse fotograaf met een al even sinister verleden. de fransman is een beetje een viespeuk en neukt alles wat los of vast zit (hij maakt er trouwens ook foto's van). aan het eind van de film ben je niet veel wijzer dan aan het begin. maar dat hoeft ook niet altijd zo te zijn. geslaagd met voldoening.

- IT'S NOT YOU IT'S ME (8/10)
deze argentijnse prent handelt over een man wiens vrouw hem kort na hun huwelijk verlaat. hij voelt zich slecht, sukkelt in een depressie, acteert verkrampt in zijn omgang met vrouwen, neukt zijn frustratie wat van zich af, en klautert stilaan uit het dal. het was alsof ik naar mezelf aan het kijken was. grote onderscheiding dus.

- NOS VIES PRIVEES (3/10)
het cijfer spreekt voor zich, de film was slaapverwekkend en bevreemdend. toen de lichten na de film aangingen barstte het publiek gewoon in lachen uit. niemand geloofde wat ze juist gezien hadden. geschift dus. maar helaas niet goed. het verdict is streng maar rechtvaardig: een buis.

- DELIRIOUS (7/10)
steve buscemi speelt een armtierige papparazzo die een zwerver oppikt die het dankzij allerlei ongeloofwaardige plotwendingen tot een groot acteur schopt. het blijft echter wel een leuke film, soms wat aan de voorspelbare en langdradige kant. een sterke steve buscemi sleept voor deze film een onderscheiding uit de brand.

Binnenkort verschijnen hier nog 10 andere minifilmrecensies
Auf Wiedersehen!
Dein Knight at the Opera